“Op vrijdagavonden hebben wij, de vrijwilligers, vaak acties waarbij we samen met de beroepscollega's op verzoek van onze wijkagenten een actueel probleem in de wijk aanpakken.
De dienst was tot op dat moment redelijk rustig geweest en bijna voorbij, toen ik een collega over de mobilofoon hoorde vertellen dat hij achter een auto reed, die eigendom was van een “bekende".
De eigenaar van de auto was de dag ervoor ook al staande gehouden inzake drugs, lazen we in het systeem.
Er zaten twee personen in de auto en vanwege de veiligheid hebben we afgesproken ieder voertuig met 2 eenheden te controleren, dus m’n collega en ik lieten weten dat we eraan kwamen.
We kwamen precies aan op het moment dat de collega’s het voertuig staande hielden en ik vroeg de bijrijder uit te stappen en zich te legitimeren.We trokken hem na in de systemen en zagen dat hij al een aantal jaren gezocht werd vanwege een gewelddadige overval op een woning in een nabijgelegen dorp en hij had nog wat openstaande boetes met als dwangmiddel gijzeling.
“Je bent aangehouden”, hoorde ik mezelf zeggen en vanwege de aard van het misdrijf waarvoor hij gezocht werd, hebben we hem geboeid en in de bus gezet. We brachten hem naar het cellencomplex ter voorgeleiding aan de Hulpofficier van Justitie, waarna hij werd ingesloten.
We voeren onze bevindingen in het systeem in en lezen de berichten die bij de zaak horen. Blijkbaar zijn collega’s al vaker naar de woning en verschillende kennissen van de verdachte gegaan, maar ze hebben hem nooit aangetroffen.
Het was dus echt toeval dat hij op dit moment in die auto door ons werd aangetroffen en bij toeval komt deze persoon, wat toch een zware crimineel bleek, een tijdje niet meer op straat.”
Freddy is accountmanager en daarnaast werkt hij bij Eenheid Zeeland-West-Brabant als politievrijwilliger.
Posts tonen met het label wijkagenten. Alle posts tonen
Posts tonen met het label wijkagenten. Alle posts tonen
dinsdag 17 maart 2015
woensdag 11 juni 2014
Ik ken hem ergens van…
“Een van de wijkagenten van het centrum van de stad had de club vrijwilligers gevraagd of we een project wilden opzetten tegen zakkenrollers. Op zaterdagmiddag gebeurt het nogal eens dat men de pincode afkijkt, waarna pinpassen worden gestolen, of waardevolle spullen worden ontvreemd bij het winkelend publiek. Dit betreft helaas meestal de ouderen van de samenleving.
Na de briefing waarbij de doelen en het plan uitgelegd werd gingen we op pad. Twee eenheden (van twee personen) in burger en twee in uniform. Ik ben niet zo goed in winkelen, maar wandel door de binnenstad in mijn burgerkleding voorzien van koppel met transportboeien en pepperspray en de portofoon in mijn binnenzak. Al wandelend door het publiek zie ik een man die verdacht geïnteresseerd rondkijkt, maar niet naar de winkels zoals de meeste mensen… Ik tip m’n maatje en vertel over de porto wat ik zie en dat we deze persoon “een staartje geven”, hem wat langer gaan volgen. Ondertussen heb ik sterk het gevoel dat ik de man ken, maar ik kan hem niet direct thuisbrengen. De man gaat winkel in en uit en zoekt duidelijk naar open tassen en jaszakken. Het is lastig om hem te volgen omdat hij zig-zag door de winkelstraat gaat.
Opeens schiet het me te binnen, ik ken hem! Tijdens de dienst die ik met de carnavalsoptocht heb gedaan werden we door omstanders getipt dan iemand aan de broeken van dames zat. We hebben hem toen even geobserveerd en aangesproken, z’n identiteit vastgesteld en weggestuurd.
Later die dag hoorde ik dat dezelfde persoon om dezelfde reden nog een keer door de collega’s was aangesproken.
Ik geef mijn informatie door aan de collega’s en wacht totdat de andere burgereenheid ons aflost. De man kijkt onrustig om zich heen en ik vermoed dat hij mij ook heeft gespot en misschien zelfs herkend heeft. De andere eenheid neemt het van ons over, maar de man heeft duidelijk door dat hij gespot is. Hij loopt ineens met stevige pas de stad uit. Op zich jammer dat we hem niet op heterdaad hebben betrapt, maar we weten zeker dat hij die zaterdag geen zakken meer gerold heeft.”
Freddy is accountmanager en werkt daarnaast als politievrijwilliger bij de Eenheid Zeeland-West-Brabant.
Na de briefing waarbij de doelen en het plan uitgelegd werd gingen we op pad. Twee eenheden (van twee personen) in burger en twee in uniform. Ik ben niet zo goed in winkelen, maar wandel door de binnenstad in mijn burgerkleding voorzien van koppel met transportboeien en pepperspray en de portofoon in mijn binnenzak. Al wandelend door het publiek zie ik een man die verdacht geïnteresseerd rondkijkt, maar niet naar de winkels zoals de meeste mensen… Ik tip m’n maatje en vertel over de porto wat ik zie en dat we deze persoon “een staartje geven”, hem wat langer gaan volgen. Ondertussen heb ik sterk het gevoel dat ik de man ken, maar ik kan hem niet direct thuisbrengen. De man gaat winkel in en uit en zoekt duidelijk naar open tassen en jaszakken. Het is lastig om hem te volgen omdat hij zig-zag door de winkelstraat gaat.
Opeens schiet het me te binnen, ik ken hem! Tijdens de dienst die ik met de carnavalsoptocht heb gedaan werden we door omstanders getipt dan iemand aan de broeken van dames zat. We hebben hem toen even geobserveerd en aangesproken, z’n identiteit vastgesteld en weggestuurd.
Later die dag hoorde ik dat dezelfde persoon om dezelfde reden nog een keer door de collega’s was aangesproken.
Ik geef mijn informatie door aan de collega’s en wacht totdat de andere burgereenheid ons aflost. De man kijkt onrustig om zich heen en ik vermoed dat hij mij ook heeft gespot en misschien zelfs herkend heeft. De andere eenheid neemt het van ons over, maar de man heeft duidelijk door dat hij gespot is. Hij loopt ineens met stevige pas de stad uit. Op zich jammer dat we hem niet op heterdaad hebben betrapt, maar we weten zeker dat hij die zaterdag geen zakken meer gerold heeft.”
Freddy is accountmanager en werkt daarnaast als politievrijwilliger bij de Eenheid Zeeland-West-Brabant.
Labels:
boeien,
briefing,
koppel,
pepperspray,
portofoon,
uniform,
wijkagenten
Abonneren op:
Posts (Atom)

