Hoe verder in de toekomst?

Nog 5 maanden en dan ben ik klaar met mijn opleiding tot hoofdagent en word ik ergens op een team geplaatst. Welke district of team dat wordt, hoor ik pas ongeveer 2 weken voordat mijn diploma-uitreiking plaatsvindt. Ik mag wel 3 voorkeuren opgeven van district. In de afgelopen 3,5 jaar heb je natuurlijk wel een idee gekregen waar je het liefst wilt zitten en waar je denkt je het naar je zin gaat hebben.
Ik wil in de toekomst dolgraag naar de bereden politie maar ja....dat is vrij moeilijk. Daarom doe ik er ook alles aan om daarbij te kunnen komen, ik doe elk jaar mee met de politiekampioenschappen paardrijden (ben al 1x kampioen geworden) in Haaksbergen. Ik wil zo snel mogelijk de ME-opleiding in als ik klaar ben met de opleiding, zoveel mogelijk horecadiensten en voetbaldiensten draaien. Want tja dat willen ze nu zien, dat zijn de eisen die ze nu hebben.
Maar als je nu minister Opstelten hoort dat het de Nationale politie gaat worden en alles gaat veranderen wordt de toekomst opeens onzekerder dan dat ie al is. Mijn korps (Midden -en West Brabant) gaat straks samen met Zeeland.
Komt daar een bereden politie of moet ik toch solliciteren bij het KLPD? Hebben ze nog steeds dezelfde eisen of willen ze nu ineens heel wat anders?
Of misschien wordt het allemaal wel veel makkelijker dan hoe het nu is.... Kortom ik vind het een lastige tijd om als student keuzes te moeten maken en we laten alles maar over ons heen komen want je weet toch nog niet hoe het gaat lopen. De teams worden waarschijnlijk ook helemaal anders ingedeeld, dus ja en dan vragen ze mij een keus te maken waar je heen wilt. Poeh hé.

Nou gelukkig heb ik nu eerst wat anders waar ik me zorgen om moet maken en dat is mijn proeve MILIEU! Wat daar zie ik zo enorm tegenop... Dus ik ga weer verder aan de studie....en die keuzes....we zien wel! Komt vast goed!

Manon is student bij korps Midden- en West-Brabant en is bijna klaar met de opleiding voor niveau 4 (hoofdagent).

Achtervolging te voet

“Een rustige maandag. Ik had vroege dienst van 07.00 tot 16.30 uur. Rond 13.30 uur ging ik met mijn maatje naar buiten. Om ongeveer 15.45 uur liepen we op het station en daar sprak een medewerkster van een winkel ons aan. Een man die verderop stond, had mogelijk iets gestolen in haar winkel. Wij ernaar toe gegaan en zijn verhaal aangehoord. Ondertussen trokken we hem na bij de meldkamer, het bleek een goede bekende van de politie. Mijn maatje is de camerabeelden in de winkel gaan bekijken en ik ben bij hem gebleven. De man trilde behoorlijk en ik heb hem aan de praat gehouden. Ik hoor hem in het gesprek nog zo zeggen: “ik blijf wel staan, wegrennen heeft geen zin!”. Toen mijn maatje terug was hebben we nog even overlegd. De camerabeelden gaven namelijk geen uitsluitsel. Na een paar seconden draaide hij zich om en rende keihard weg. Daarbij stootte hij een jongedame aan die nét een patatje had gekocht. Terwijl ik de patatjes door de lucht zag vliegen renden wij er achteraan. Mijn maatje gaf alles door aan de meldkamer terwijl ik mij volledig focuste op de man. Na 20 meter heb ik mijn pet weggegooid, die kon ik tijdens het rennen niet gebruiken! Na een flink stuk gerend te hebben, stopte hij. Omdat ik niets wilde doen zonder mijn maatje zei ik hem dat hij zijn armen moest spreiden. Ik kreeg niet de indruk dat hij wilde luisteren en voordat mijn maatje er was, schoot hij weer weg. Grrr… Wij er weer achteraan en na een paar honderd meter stopte hij weer. Ik weer het hele verhaal gedaan en ik kreeg de indruk dat hij nu luisterde. Ik had mijn boeien al in de hand (helemaal fout natuurlijk, handen zolang mogelijk vrijhouden voor andere dingen). Ook nu rende hij weer weg. Nu hield hij het minder lang vol. Hij gaf zich gewonnen, ging op zijn knieën zitten met zijn handen op zijn hoofd. Wij hebben hem geboeid en omdat we zelf ook moesten uithijgen, lieten we hem in een vrij compacte houding zitten. Na een paar minuten kwamen onze coaches eraan gerend. Hij is toen gefouilleerd om te kijken of hij gestolen spullen uit de winkel bij zich had. Dit bleek niet het geval, wel had hij drugs bij zich. Dat hebben we in beslag genomen en de man overgebracht naar de cel. Om 16.30 uur waren we weer op het bureau, maar toen moest er nog veel getypt worden en de man moest verhoord worden. Wij hebben het verhoor zelf gedaan en de man leek bijna een ander persoon. Nu was hij vriendelijk en had hij spijt. Wat een paar uur cel kan doen...
Hij is dezelfde avond heengezonden. Toen hij de deur uitliep heb ik hem nog gezegd dat hij eens aan zijn conditie moest werken!

De jongedame die in het begin werd aangetikt had een scheur in een botje van haar duim. Zij moest 10 dagen met gips lopen.

Wij gingen uiteindelijk om 21.45 uur naar huis. Het was een lange dag maar zeker de moeite waard! En die sporttest bewijst in dit soort gevallen haar waarde. We hebben 600 meter gelopen, maar we hadden hem!”

Rob zit in het eerste jaar van de politieopleiding op de Politieacademie in Apeldoorn. Hij werkt bij het Korps Landelijke Politiediensten.

Een heftig dienstje...

“Bij de politie kun je soms voor heftige dingen komen te staan, iets waar ik een aantal weken geleden weer met mijn neus op werd gedrukt. Na een hele rustige, eigenlijk saaie, vrijdagochtend werden wij tijdens onze lunch opgeschrikt door een melding. Een prio 1 melding, wat staat voor de hoogste prioriteit, spoed dus! De centralist gaf de melding uit aan één van onze noodhulpvoertuigen. “Bedrijfsongeval, beknelling” galmde door onze portofoons. Lunch was er niet meer bij.. zo snel mogelijk naar het voertuig en met spoed naar de locatie. Het was een hele optocht van hulpdiensten want ook de brandweer en ambulance waren gealarmeerd en gingen met spoed ter plaatse. De meldkamer gaat op dat moment meer informatie vragen aan de melder, zo kregen wij rijdende weg informatie. Wij wisten nu dat de persoon niet meer aanspreekbaar was, ten eerste belangrijk voor de ambulance maar ook voor ons voor het geval wij als eerste op het bedrijf aan zouden komen. Tijdens de spoedrit werd er niets gezegd, we zaten in spanning, we wisten niet wat we aan gingen treffen en we wilden zo snel mogelijk ter plaatse zijn om de persoon te helpen. Net voordat wij ter plaatse waren, werden wij door de meldkamer gewaarschuwd op wat wij aan zouden treffen, de ruimte was zo klein dat er een kleine kans was dat de persoon het had overleefd. Een rotgevoel ging door ons heen en de spanning werd alleen maar groter. Eenmaal bij het bedrijf aangekomen waren de brandweer en ambulance al ter plaatse, de persoon bleek inderdaad overleden… Helaas konden wij voor deze persoon niets meer doen, maar ons werk hield niet op. Er waren diverse mensen die het hadden zien gebeuren. Wij hebben deze mensen opgevangen en slachtofferhulp voor hen op het bedrijf laten komen. Ook voor ons werd er hulp aangeboden om over de gebeurtenis te praten, maar daarna… gaat het werk voor ons weer gewoon verder en kom je zo weer in een hele andere situatie.”

Cynthia is 20 jaar oud en werkt in Gorinchem in de regio Zuid-Holland Zuid. Afgelopen april heeft ze de opleiding tot surveillant afgerond.

Slooproutes

“Tijd voor een nieuwe blog! Na een rustige periode op de Politieacademie, zit ik nu weer halverwege een erg drukke stage. Ik zit in het ‘Flexteam’, een team voor bijzondere (onvoorziene) inzetten ter ondersteuning van alle basiseenheden in de provincie Groningen. Zo draaien we in de binnenstad en basiseenheid Noord nu het N350-project; een project voor de zogenaamde slooproutes. In de weekenden trekt de jeugd na het stappen de wijk in, vaak op weg naar huis, en vernielt ruiten, gooit fietsen om of trapt spiegels van de auto’s. Voor de wijk één van de grootste ergernissen van dit moment.

Samen met collega’s van bureau Noord, lopen wij in de uitgaansnachten in burgerkleding in de wijk. Uiteraard dragen we wel onze bewapening. Wij volgen groepjes jeugd waarvan we inschatten dat ze mogelijk wel eens iets zouden kunnen uitspoken. Is het niks, dan trekken we ons terug. Plegen ze wel een strafbaar feit, dan worden ze aangehouden, gaan ze mee naar het bureau en daar krijgen ze een proces-verbaal. In de afgelopen zes weekenden hebben we zo al meer dan 60 aanhoudingen kunnen verrichten. We mogen dus nu al zeggen dat het een geslaagd project is! Het project draait nog tot 10 juli.”

Anouk werkt bij politiekorps Groningen en volgt de opleiding tot hoofdagent op de Politieacademie in Drachten.

Te soft voor het politiewerk…?

“Na het eten ging ik mee met J. de hondengeleider. Ik dacht dat zijn hond alleen op commando iets of iemand zou pakken maar niet deze hond. Rico was een hond die alleen ingezet zou worden als het echt noodzakelijk was en hij ging dan ook meteen in de aanval. Ik mocht even een kijkje nemen in de kofferbak maar had het al snel gezien! Geen hond om leuk mee op de foto te gaan. Wat me opviel was dat J. ongelooflijk veel dingen tegelijk kan. Op het verkeer letten, de mensen op straat, een gesprek voeren met mij en tegelijkertijd met een oortje in ook nog eens luisteren naar de “boordradio”. Toen we door de winkelstraat reden zag ik in mijn ooghoek iets gebeuren voor een winkel. Voordat ik in de gaten had wat er aan de hand was, stond J. al voor de winkel en hoorde ik zijn stem over de radio. Het bleek te gaan om een winkeldief die voor de winkel slaags raakte met winkelpersoneel. J. en ik gingen naar binnen om camerabeelden te bekijken en de aangifte op te nemen. Ondertussen was het busje gekomen om het meisje mee te nemen naar bureau. Het meisje moest al haar spullen afgeven en riemen en schoenen enzovoort uitdoen en ze werd samen met J. en een vrouwelijke agent in een kamertje gezet om te ondervragen. Ze vertelde dat dit niet de eerste keer was dat ze iets gestolen had en ze begon te huilen tijdens het verhoor. Op dat moment realiseerde ik mij dat dit werk niets voor mij was, ik huilde bijna met haar mee terwijl ik drommels goed wist dat ze gewoon schuldig was en dat het ook niet de eerste keer was dat ze iets gestolen had. J. en zijn collega voerden haar verhaal in de computer in en vertelden mij dat ze binnen no-time weer op straat zou staan met alleen een dikke boete. J. moest erg om me lachen toen ik zei dat ik toch echt dacht dat ik best wel een goede agent had kunnen worden maar dat nu gebleken was dat ik veel te soft was. Samen met J. hebben we nog even een kijkje genomen bij het cellencomplex aan de Europaweg in Apeldoorn. Na de dienst met J. mocht ik meedraaien met de Noodhulp. Van te voren hadden we goeie afspraken gemaakt over mijn veiligheid, wat ik wel en niet mocht zien en wat ik moest doen als er een gevaarlijke melding zou komen (wachten op de hoek totdat ze me weer zouden ophalen). Ik verwachtte veel actie maar uiteindelijk hebben we alleen twee jongens aangesproken die zonder helm en veel te hard, tegen het verkeer inreden. Er kwam die dienst geen melding en dus hebben we gewoon rondgereden en zijn vervolgens alle meldingen van die dag gaan verwerken op het bureau. Dit administratieve werk was erg omslachtig en nam veel tijd in beslag.
Na deze dag heb ik alleen maar meer bewondering voor al die mannen en vrouwen die dit werk dagelijks doen!”

Astrid werkt in een burgerfunctie bij de politie. Om goed te weten wat het politiewerk inhoudt, ging ze een dagje mee op stap met de politie Noord- en Oost Gelderland.

Houd de dief!

“Begin maart mocht ik een dagje meelopen met een team van Noord- en Oost-Gelderland. De dag begon met een briefing en er werd verteld wat ik die dag zou gaan doen. We begonnen met surveilleren. Samen met twee agenten waarvan één student gingen we de straat op om een bepaalde route te volgen. De bedoeling was dat we ons zouden laten zien maar dat we ook op zoek zouden gaan naar personen die nog uitstaande bekeuringen moesten betalen.

Na een half uurtje lopen kwamen we bij een huis wat volgens de agenten “verdacht” was. Het was het adres van een inbreker, een veelpleger. Voor het huis stond een fiets met daarin een inbrekerssetje voorzien van de naam van de veelpleger. Duidelijke zaak dacht ik, meenemen die fiets! Zo simpel was het dus niet! Wettelijk gezien mochten de agenten de fiets overdag niet meenemen. Als ze de veelpleger met de fiets en inhoud tegen de avond of ’s nachts zouden aantreffen zou het wel mogen maar zo op klaarlichte dag dus niet. De agenten hadden bedacht dat ze de fiets veilig zouden neerzetten op het bureau in de hoop dat de veelpleger ‘m zou komen ophalen. Er werd gebeld met het bureau en na toezegging dat de fiets opgehaald zou worden gingen wij via een trap naar de bovenste verdieping van het pand om daar eens aan te kloppen en te vragen of men wist waar de veelpleger zich ophield. Op het moment dat de deur boven open werd gedaan hoorden we beneden de fiets van het slot gaan en fietste iemand weg. Eén van de agenten was razendsnel beneden en de andere volgde meteen. Dit alles ging zo snel dat ik alleen op het dak stond toen de deur werd opengedaan. Eén agent achtervolgde de fietser en riep dat het de veelpleger was waarnaar ze op zoek waren. Gelukkig kwam de andere agent weer snel naar mij toe en legde hij aan de bewoners uit wat er aan de hand was.

Op het moment dat de agent de achtervolging had opgegeven en weer terugkwam naar het pand kwam de politiebus aanrijden die de fiets had moeten meenemen. Grote hilariteit bij de agenten op de bus maar “mijn” agenten baalden wel. We hervatten onze surveillance en zonder incidenten kwamen we terug op het bureau. De agenten letten onderweg wel op alles en iedereen en hebben ook nog een aantal personen aangesproken op hun gedrag.”

Astrid werkt in een burgerfunctie bij de politie. Om goed te weten wat het politiewerk inhoudt, ging ze een dagje mee op stap met twee agenten. Wordt vervolgd: volgende keer vertelt Astrid over de rest van de dag.

Wat begon als een rustige, saaie dienst.......

Ik zit in het laatste halfjaar van mijn opleiding, waarin ik veel verslagen moet typen en deze mondeling moet toelichten. Het team maakt hier goed gebruik van door mij in te zetten voor veel onregelmatige diensten, wat ikzelf prima vind.

Zo ook een maand geleden, ik had een doordeweekse noodhulp-nachtdienst. Meestal zijn deze diensten niet zo heel spectaculair en kun je wat schriftelijk werk afronden. Zo begon ook deze avond.... het was rustig en we reden wat rond in het gebied, totdat we een eenheid in ons district hoorde roepen over de portofoon: "Achtervolging! Met hoge snelheid, auto rijdt met verdoofde lichten, gaat erg hard!!!". Dan begint bij mij het politiebloed sneller te stromen. Nog geen minuut later hoorde we de collega zeggen: "Verdachte personenauto in een gevel van een woning gereden met hoge snelheid (zo'n 130 km per uur), 2 verdachten zitten nog in het voertuig, gevel van de woning totaal verwoest! Graag ambulance, brandweer en meer eenheden ter plaatse!!!". De paniek was duidelijk te horen in de stem van de collega. Je denkt bij jezelf: “Waarom vlucht een auto om 03.00 uur met hoge snelheden en gedoofde lichten? Wat hebben ze te verbergen?”

Dus wij werden snel door de meldkamer gestuurd met nog een eenheid. Onderweg hoorde we dat de 2 verdachten in het voertuig vuurwapengevaarlijk waren. Deze waren nog zwaargewond en zaten bekneld in het voertuig en konden er niet uit. Je hoorde ze schreeuwen op de achtergrond. Ooooh, spannend!!! Daar aangekomen hebben we ons schietvest aangetrokken (lees: niet fijn zittend, moeilijk te bewegen, ongelooflijk zwaar kogelwerend vest). Ambulance, traumaheli, brandweer en pers waren al aanwezig. Ik zag duidelijk de opluchting van de collega dat we er waren. De verdachten zaten in het voertuig die helemaal in de woning stond. Ik hoorde ze schreeuwen dat ze pijn hadden en dat ze eruit wilden. We hebben met de collega's een plan gemaakt. 3 collega's aan elke kant van het voertuig, hand op het vuurwapen en langzaam naar de verdachten. Roepen dat ze handen moeten laten zien, of ze vuurwapens bij zich hebben. Ondertussen zou de brandweer met een kabel de auto uit de woning trekken. Toen eenmaal de auto eruit was en wij bij de verdachten waren aangekomen, hebben we hun oppervlakkig gefouilleerd en de situatie veilig gesteld. Ambulance en brandweer hebben ze uit het voertuig gehaald en snel naar het ziekenhuis gebracht. Overal staken botten uit en ze bloedden (bah).

Samen met mijn collega hebben we de verdachten tot 's morgens 8.30 uur bewaakt in het ziekenhuis tot we werden afgelost. De collega belde ons op. De reden dat ze ervandoor waren gegaan? Tja, ze hadden nogal wat kilo's/vuilniszakken softdrugs in de kofferbak liggen. Ook hebben we nog een mes gevonden die in de auto lag (lag voor het grijpen). Ze mogen blij zijn dat ze het overleefd hebben! De bewoners van het huis zijn gelukkig ongedeerd gebleven. Dus de normaal zo saaie nachtdienst in mijn district was eigenlijk helemaal niet zo saai. Het was superspannend en gaaf, hier doe ik het voor!