Posts tonen met het label eed. Alle posts tonen
Posts tonen met het label eed. Alle posts tonen

woensdag 1 mei 2013

De beëdiging

Daar stond ik dan, samen met 6 klasgenoten van de opleiding vrijwillige politie en 50 collega’s van de reguliere opleiding, klaar voor onze beëdiging. Bij aankomst werden we welkom geheten door onze trajectbegeleiders. In kleine groepjes gingen we met een trajectbegeleider mee, waarna ons de essentie van de beëdiging werd duidelijk gemaakt, waarna we de opstelling oefenden.

Na de lunch was het zo ver, na drie speeches, waarbij de politiechef duidelijk blij en trots was op ‘zijn’ nieuwe medewerkers was het opstellen in drie rijen, zoals geoefend in de ochtend. Vol trots stond ik in de rij, wachtend op wat komen ging. Als vrijwillige ambtenaar van politie vielen we beslist niet op, we dragen immers hetzelfde uniform en volgen dezelfde opleiding als de beroepscollega’s. Waar men het misschien aan merkt is onze leeftijd, ik heb de indruk dat de gemiddelde reguliere student toch wat jonger is dan de vrijwillige collega’s.

De eerste belofte die wordt afgenomen is de zuiveringseed. Op basis van je geloof kies je voor de eed, of de belofte. Voor mij werd het de belofte.

Daar gaan we dan, de spreker spreekt de volgende zin uit:
- Ik verklaar, dat ik middellijk of onmiddellijk, in welke vorm dan ook, tot het verkrijgen van mijn aanstelling aan niemand iets heb gegeven of beloofd.
Ik beloof, dat ik, om iets in mijn betrekking te doen of te laten, van niemand, middellijk of onmiddellijk, enige beloften of geschenken zal aannemen. -

Terwijl de politiechef me persoonlijk en indringend aan kijkt antwoord ik: “Dat verklaar en beloof ik!”

Als alle aspiranten de zuiveringseed hebben afgelegd volgt de ambtseed.
- Ik beloof trouw aan de Koning, aan de Grondwet en aan de wetten van ons land.
Ik beloof dat ik de krachtens de wet uitgevaardigde voorschriften en verordeningen zal nakomen en handhaven, dat ik de aan mij verstrekte opdrachten plichtsgetrouw en nauwgezet zal volbrengen en de zaken, waarvan ik door mijn ambt kennis draag en die mij als geheim zijn toevertrouwd, of waarvan ik het vertrouwelijke karakter moet begrijpen, niet zal openbaren aan anderen dan aan hen, aan wie ik volgens de wet of ambtshalve tot mededeling verplicht ben. Ik beloof dat ik mij zal gedragen zoals een goed ambtenaar betaamt, dat ik zorgvuldig, onkreukbaar en betrouwbaar zal zijn en dat ik niets zal doen dat het aanzien van het ambt zal schaden. –


Wederom antwoord ik, als ik aan de beurt ben:’Dat beloof ik!’

Een applaus klinkt en we worden gefeliciteerd door de genodigden. Ik vond het erg leuk dat mijn coach en enkele ‘vrijwillige collega’s’ aanwezig waren, zelfs de coördinator van alle vrijwilligers/boa’s was aanwezig met felicitaties en een presentje.
Ik ben weer een stapje dichterbij het uitvoeren van de politietaak en trots kletsen we wat na en drinken wat.
Daarna business as usual, snel naar huis, eten en naar de Politieacademie voor een les Eerste hulp door politie :-).

Al met al een indrukwekkende dag, ik denk dat de trajectbegeleider wel eens gelijk kan krijgen toen hij zei: ‘dit vergeet je nooit meer’.

Freddy werkt als politievrijwilliger voor de eenheid Zeeland-West-Brabant

woensdag 15 augustus 2012

En dan ga je de straat op...

Het was zover: samen met 7 andere medestudenten stonden we in een rij te luisteren naar de speech van de korpschef. Op deze heugelijke dag ben ik beëdigd. Bij veel beroepen is de beëdiging slechts een formaliteit, maar bij de politie is het erg belangrijk om deze te hebben gedaan voordat je de straat op gaat: pas na deze bijeenkomst mag je gebruik maken van de bevoegdheden. Elke politieambtenaar moet 2 verschillende ‘eden’ of beloftes afleggen: de eed van zuivering en van trouw. Omdat ik niet gelovig ben, heb ik de belofte (‘Dat verklaar en beloof ik’) en niet de eed (‘Zo waarlijk helpe mij God almachtig’) afgelegd. Even was ik bang dat ik de slappe lach zou krijgen toen ik mijn zegje moest doen, maar gelukkig kon ik nog net op tijd serieus doen. Daarna werd het volkslied gespeeld en zongen ik en nog een paar collega’s uit volle borst mee.

Twee dagen later gingen we 3 dagen op kamp met alle nieuwe studenten en een aantal begeleiders. Ik ga hier niet al te veel over vertellen omdat deze drie dagen voor alle nieuwe collega’s één groot mysterie moeten blijven, maar wat ik wel kan zeggen is dat ik, na die drie dagen, het complete leven geheel opnieuw ben gaan herwaarderen. En dan met name mijn kachel, douche en bed.

Ik loop nu een aantal weken op straat en het bevalt beter dan ik had verwacht. Waar ik het meest aan moest wennen tijdens het lopen over straat in uniform, is dat ie-der-een je aankijkt. Daarbij merk ik dat ik steeds anders naar ‘de straat’ begin te kijken. Vroeger keek ik, als ik door een winkelstraat liep, naar aanbiedingen in winkels. Nu probeer ik, als ik werk, oogcontact met winkeliers te maken om te kijken of alles op orde is. Vroeger liep ik hoofdschuddend langs fietsen die rommelig stonden geparkeerd. Nu kijk ik naar de sloten of er misschien een gestolen fiets tussen zit, en dit doe ik onbewust ook als ik niet werk. Tijdens de schoolperiode heb ik veel geleerd, maar nu in de praktijk zie ik hoe alles ‘in het echt’ gaat.

Een paar weken terug was er een grote brand in Zaandam, en was het alle hens aan dek: mijn twee praktijkcoaches, twee collega-studenten en ik moesten helpen met een weg afzetten. Automobilisten mochten niet rechtdoor, maar moesten weer richting de snelweg rijden. Niet lastig, zou je denken, maar veel automobilisten reden toch even naar ons toe om te kijken of er voor hen echt geen uitzondering gemaakt kon worden. Daarbij waren er ook slimmeriken die het handig vonden om te gaan spookrijden, om zo de wegblokkade te omzeilen. Het blijft altijd opletten, werken bij de politie!

Tom volgt de opleiding tot Allround politiemedewerker (hoofdagent) en werkt bij politie Zaanstreek-Waterland.