De digitale wereld bij de politie is aardig in beweging en zo ook bij het Team Digitale Opsporing (TDO) van de eenheid Amsterdam waar ikzelf werkzaam ben. Als inzetcoördinator doe ik de intake van zaken en verdeel ik het werk onder de specialisten. Binnen Amsterdam hebben wij specialisten met hun eigen kennisgebied zoals, embedded, automotive, mobile devices en beeldverwerking en verbetering. Wanneer er een verzoek tot ondersteuning binnenkomt ga ik meestal in gesprek met de aanvrager; wat wil je gedaan hebben en wat wil je ermee bereiken? Het mooie van deze gesprekken is dat je met tactische collega’s gaat onderzoeken wat wij voor elkaar kunnen betekenen en hoe wij het beste resultaat kunnen bereiken. Vele aanvragen zijn redelijk standaard maar in sommige zaken worden ‘specials’ gevraagd en wordt het een uitdaging voor ons team om de vraag naar tevredenheid te kunnen beantwoorden. Het mooie daarvan is dat ze hun kennis en creativiteit moeten aanspreken om het toch voor elkaar te krijgen. Brainstormen met andere specialisten, solderen, dump maken, scripts schrijven, testen en scripts herschrijven om veiliggestelde data inzichtelijk te krijgen. Altijd weer een kleine overwinning wanneer de aanvrager de data kan bekijken en onderzoeken. Een ingewikkelde puzzel oplossen om tot het gewenste resultaat te komen door een combinatie van techniek en de interactie met de collega’s zijn voor mij de ingrediënten die mijn werk zo mooi maken.
Uitdagingen die deze week op de agenda stonden waren de tweede dag van het assessment en de deelname aan de Cercops Survival Run die door de Eenheid Amsterdam werd georganiseerd.
Daar ik ook in de sollicitatieronde zit voor een nieuwe functie binnen het Team Digitale Opsporing
van onze eenheid, mocht ik afgelopen woensdag naar de tweede ronde van het assessment. De eerste dag vond ik zwaar maar deze dag zou een leuke worden. Veel collega’s vinden het eng of spannend maar ik zag het psychologisch interview, de praktijkproef en het maken van een octogram als een zeer leuke uitdaging. Deze hele dag kon je gewoon lekker jezelf zijn hetgeen het voor mij zeer gemakkelijk maakte; je kan het immers toch nooit verkeerd doen want je bent wie je bent. Ik ging in ieder geval met een goed gevoel weg bij het assessment het is alleen te hopen dat de psychologen dit gevoel ook over mij hadden.
Bij het schrijven over de zwaarste uitdaging van deze week, op fysiek gebied dan, wil ik gelijk even de beeldvorming van de digitale nerds uit de weg ruimen. Nee, niet alle specialisten zitten 24 uur per dag achter hun computer in een rommelige kamer omringd met pizzadozen. Er is ook een groot aantal sportief genoeg om deel te nemen aan de Cercops Survivalrun. Een parcours van 8 kilometer met 44 hindernissen. Niet echt een activiteit die je bij zo’n digitale man zou bedenken maar gelukkig wordt er ook veel aandacht besteed aan sport binnen de politie en kunnen ook de mensen met een (voornamelijk) zittend beroep iets aan hun conditie doen. Samen met onze dataspecialiste, die normaliter los gaat op ruwe data, zijn wij beiden nu losgegaan op de hindernissen. Ik heb meer touw geklommen dan in m'n hele lagereschooltijd, in meer sloten gesprongen dan de gebruikelijke 7 en meer catcrawls en apenhangmomenten gehad dan ik bakken koffie per week drink. De zachte kussentjes van m'n computerhandjes waren na de run getransformeerd tot een vulkanisch landschap maar deze uitdaging had ik voor geen goud willen missen. Alleen maar uitdagingen deze week. Wat heb ik toch een mooi beroep!
Barend is digitaal specialist - coördinator Team Digitale Opsporing van de Eenheid Amsterdam.
Posts tonen met het label opsporing. Alle posts tonen
Posts tonen met het label opsporing. Alle posts tonen
maandag 4 mei 2015
donderdag 15 januari 2015
“Ik moet er door”
Tijdens de debriefing kraakt de portofoon voor de volgende melding. Wij worden geroepen en krijgen een melding van een auto die op een vreemde plek staat en waar rook onder de motorkap vandaan komt. We ronden snel af, stappen in onze politieauto en rijden met zwaailichten en sirenes naar de opgegeven locatie. We moeten bij een tunneltje onder de A6 zijn en komen daar vrij snel ter plaatse.
Ik stap uit, loop naar het kleine autootje en zie dat er inderdaad wat stoom onder de motorkap vandaan komt. De auto is aan de voorzijde flink beschadigd en de motor is de auto ingedrukt, wat wijst op een flinke klap. Het ziet er niet best uit en ik heb al een voorgevoel van wat ik te zien ga krijgen. Op het eerste gezicht lijkt de bestuurdersstoel leeg. Als ik beter kijk, zie ik dat onder het stuur een kleine vrouw zit. Ze zit in een onnatuurlijke houding en reageert niet meer. De brandweer komt ter plaatse en gaat het lichaam bergen.
Twee mensen staan op korte afstand van het incident en verontschuldigen zich dat zij alleen maar 112 gebeld hebben. Ik noteer hun gegevens, bied slachtofferhulp aan en verzeker ze ervan dat ze juist het enige goede hebben gedaan: 112 bellen. Ze zijn in shock.
Het tunneltje vormt een doorgang onder de snelweg A6 door. Ik span een lintje om nieuwsgierige omstanders op afstand te houden. In gedachten ben ik bij onze tweede dode van vandaag en denk aan het gesprek dat wij straks zullen voeren met de familie van het slachtoffer. Terwijl ik werktuigelijk mijn lintje knoop, stapt een man van zijn fiets. Met een armzwaai wijst hij eerst naar mijn lint en vervolgens in de richting van waar hij woont. “Ik moet erdoor, anders moet ik omfietsen”. Als ik niet snel genoeg reageer herhaalt hij zijn verzoek. Ik slik en wil uitvallen. Net op tijd realiseer ik mij dat voor deze man waarschijnlijk het lintje de meest ingrijpende gebeurtenis van de dag is. “Deze weg is nog even afgesloten”, zeg ik en wens de man een goede avond.”
Leo (39) werkt sinds zes jaar bij de politie, Eenheid Midden-Nederland en volgt momenteel de opleiding tot politiekundige bachelor aan de Politieacademie.
dinsdag 25 november 2014
Vliegen op de ramen
“Ik draai onverwachts een dienst mee op de noodhulp. We hebben hier en daar wat minder schokkende meldingen gehad, de portofoon valt een beetje stil. De stilte wordt ruw verstoord doordat ik opeens ons roepnummer door de speaker hoor gaan…
“Wilt u gaan naar de X-straat in Vlaardingen, aldaar is de buurman enige tijd niet gezien, er zitten vliegen op de ruiten en men ruikt een rottende lucht. De bewoner die hier ingeschreven staat is rond de 70 jaar oud.” Na enige jaren werkervaring weet ik dat dit de minder prettige meldingen zijn.
We rijden de straat in en een ongeruste buurvrouw wacht ons op. Ze geeft aan dat ze haar buurman twee weken niet gezien heeft en dat ze zich zorgen maakt. We stappen uit het voertuig en direct komt ons een penetrante lucht tegemoet. Eentje die je -eenmaal geroken- niet meer vergeet. Aangekomen bij de woning, zo’n 20 meter verder, zien we inderdaad vliegen op de ruiten. We kijken rondom de woning maar kunnen niet naar binnen kijken. Ook in de achtertuin wemelt het van de vliegen. Ik besluit door de brievenbus te roepen dan wel te ruiken. De geur zegt mij genoeg, iets in deze woning is niet in orde.
Ik vraag een slotenmaker ter plaatse; van noodzaak is geen sprake meer, dus we gaan geen onnodige schade maken door bijvoorbeeld de deur in te trappen. Ook de inmiddels ter plaatse gekomen hulpofficier van justitie praten we bij en gezamenlijk maken we ons klaar om de woning te betreden. De slotenmaker meldt mij kokhalzend dat hij de deur open heeft gekregen.
Het eerste dat opvalt is een stapel post op de deurmat. Ik loop de woonkamer in en zie daar op bed een persoon liggen. Deze persoon is overduidelijk al langere tijd overleden. De lucht is niet te harden, in verband met eventueel sporenonderzoek verlaten we snel de woning weer in afwachting van de Forensische Opsporing. Zij zullen onderzoek doen naar de identiteit van de persoon, of er sprake is van een misdrijf en hoe lang de persoon al overleden is. Ik deel de buurvrouw gelijk mede wat de situatie is. Ik ben blij weer even buiten te staan.
De schouwarts komt ter plaatse. De collega’s van de Forensische Opsporing trekken de welbekende witte pakken aan. Even later hoor ik van deze collega’s dat de man de bewoner is van het huis, en al een maand geleden overleden is.
Het is inmiddels een uur of 8 als ik de supermarkt in loop voor een magnetronmaaltijd. Een klant achter mij in de rij bijt mij toe of ik niks beter te doen heb dan boodschappen doen in de baas z’n tijd. Ik negeer hem en probeer me te verheugen op de niet zo lekker uitziende macaroni.
Op het bureau worden we eerst opgevangen door een collega van het bedrijfsopvangteam. Zij kijken hoe wij er emotioneel in staan en bieden eerste opvang. De meeste mensen maken dit nooit mee en wij helaas vaak genoeg.
Daarna eindelijk tijd om even te eten. Ondanks de gebeurtenis van zojuist knort mijn maag aardig. Na 3 minuten piept eindelijk de magnetron; macaroni, met een vreemd luchtje…”
Barry werkt als surveillant bij de politie Rotterdam. Hij volgt ook de opleiding om door te stromen naar de functie agent.
“Wilt u gaan naar de X-straat in Vlaardingen, aldaar is de buurman enige tijd niet gezien, er zitten vliegen op de ruiten en men ruikt een rottende lucht. De bewoner die hier ingeschreven staat is rond de 70 jaar oud.” Na enige jaren werkervaring weet ik dat dit de minder prettige meldingen zijn.
We rijden de straat in en een ongeruste buurvrouw wacht ons op. Ze geeft aan dat ze haar buurman twee weken niet gezien heeft en dat ze zich zorgen maakt. We stappen uit het voertuig en direct komt ons een penetrante lucht tegemoet. Eentje die je -eenmaal geroken- niet meer vergeet. Aangekomen bij de woning, zo’n 20 meter verder, zien we inderdaad vliegen op de ruiten. We kijken rondom de woning maar kunnen niet naar binnen kijken. Ook in de achtertuin wemelt het van de vliegen. Ik besluit door de brievenbus te roepen dan wel te ruiken. De geur zegt mij genoeg, iets in deze woning is niet in orde.
Ik vraag een slotenmaker ter plaatse; van noodzaak is geen sprake meer, dus we gaan geen onnodige schade maken door bijvoorbeeld de deur in te trappen. Ook de inmiddels ter plaatse gekomen hulpofficier van justitie praten we bij en gezamenlijk maken we ons klaar om de woning te betreden. De slotenmaker meldt mij kokhalzend dat hij de deur open heeft gekregen.
Het eerste dat opvalt is een stapel post op de deurmat. Ik loop de woonkamer in en zie daar op bed een persoon liggen. Deze persoon is overduidelijk al langere tijd overleden. De lucht is niet te harden, in verband met eventueel sporenonderzoek verlaten we snel de woning weer in afwachting van de Forensische Opsporing. Zij zullen onderzoek doen naar de identiteit van de persoon, of er sprake is van een misdrijf en hoe lang de persoon al overleden is. Ik deel de buurvrouw gelijk mede wat de situatie is. Ik ben blij weer even buiten te staan.
De schouwarts komt ter plaatse. De collega’s van de Forensische Opsporing trekken de welbekende witte pakken aan. Even later hoor ik van deze collega’s dat de man de bewoner is van het huis, en al een maand geleden overleden is.
Het is inmiddels een uur of 8 als ik de supermarkt in loop voor een magnetronmaaltijd. Een klant achter mij in de rij bijt mij toe of ik niks beter te doen heb dan boodschappen doen in de baas z’n tijd. Ik negeer hem en probeer me te verheugen op de niet zo lekker uitziende macaroni.
Op het bureau worden we eerst opgevangen door een collega van het bedrijfsopvangteam. Zij kijken hoe wij er emotioneel in staan en bieden eerste opvang. De meeste mensen maken dit nooit mee en wij helaas vaak genoeg.
Daarna eindelijk tijd om even te eten. Ondanks de gebeurtenis van zojuist knort mijn maag aardig. Na 3 minuten piept eindelijk de magnetron; macaroni, met een vreemd luchtje…”
Barry werkt als surveillant bij de politie Rotterdam. Hij volgt ook de opleiding om door te stromen naar de functie agent.
Labels:
agent,
bedrijfsopvangteam,
forensisch,
hOvJ,
misdrijf,
noodhulp,
opsporing,
portofoon,
schouwarts,
surveillant
Abonneren op:
Posts (Atom)


