Posts tonen met het label politieauto. Alle posts tonen
Posts tonen met het label politieauto. Alle posts tonen

maandag 16 februari 2015

De grijze racefiets

Het is oktober en we hebben nachtdienst. De stilte op de portofoon wordt af en toe doorbroken door een melding die steeds voor andere eenheden blijkt te zijn. Halverwege de nacht worden we aangesproken aan de rand van de stad. “Sir, my bike is stolen, what should I do?”

Ik zou de vrouw bijna adviseren verder te gaan lopen, maar zover was ze zelf ook al. De vrouw is aangeschoten en ik vertel haar over aangifte via internet. Ze vertelt me nog dat ze hier studeert, dat de racefiets grijs is en dat ze de fiets op slot had gedaan. Nadat ik haar gegevens heb genoteerd, vervolgen wij onze surveillance.

We gaan staan op een weggetje met zicht op een rotonde. Veel van het inkomende en uitgaande verkeer komt hier langs. We controleren wat auto’s die allen in orde blijken te zijn. In de verte komt een busje aangereden. En dan, ineens, is daar mijn onderbuikgevoel. Dat gevoel staat nergens in de wetboeken en toch is het vaak de eerste stap naar een goede actie. Achter het stuur zie ik een bekende. Hij is bij de politie bekend in verband met heling en diefstal. Twee bijrijders zitten op de voorbank.

Het is halfvier en ik vraag mij af wat het busje hier om deze tijd doet. Het is de ideale tijd voor woninginbraken. Ik besluit een praatje te maken met de bestuurder. De man lacht vriendelijk. Als ik hem een vraag stel, reageert hij door mij duidelijk te maken dat hij mij niet verstaat. Ik hou vol en begin een praatje pot. Gelet op het tijdstip en het verhaal van de bestuurder heb ik eigenlijk het vermoeden dat de drie mannen het voorzien hebben op andermans spullen. Ik weet dat ik daar voorzichtig mee moet zijn. Toch wil ik ook scherp blijven omdat de man zich hieraan eerder heeft schuldig gemaakt.

Ik vraag de bestuurder om de achterdeur van zijn busje open te maken. De man begrijpt mij ineens volledig, dat zie ik in zijn ogen. Hij probeert er onderuit te komen maar ik vraag het hem natuurlijk niet voor niets. Dan zwaait de achterdeur open en zie ik ze liggen. Twaalf fietsen. De één nog mooier dan de andere en de meeste nog op slot. Als derde fiets van rechts ligt daar… de grijze racefiets!

De status van de man verandert naar die van verdachte. We verdenken hem van heling van twaalf fietsen en mogelijk de diefstallen zelf. We houden ook de twee bijrijders aan op verdenking van heling en diefstal. We nemen de fietsen en het witte busje in beslag voor verder onderzoek. Twee extra politieauto’s komen aangereden. Afzonderlijk van elkaar worden de mannen naar het cellencomplex gebracht. De rest van deze nacht zijn zij te gast aan de Breelaan. Morgen zullen ze worden verhoord, onder meer over een grijze racefiets.

Leo (39) werkt sinds zes jaar bij de politie, Eenheid Midden-Nederland en volgt momenteel de opleiding tot politiekundige bachelor aan de Politieacademie.

dinsdag 18 november 2014

Oorverdovend lawaai

 
“Behalve voor ‘boeven vangen’ zijn we er ook om grote evenementen in goede banen te leiden. Zo ook de jaarlijkse truckersdag. Op deze dag rijden er 200 vrachtwagens en bussen in colonne een route, met op de bijrijdersstoelen 600 mensen met een verstandelijke beperking. Het doel is om al die mensen een leuke dag te bezorgen die ze niet snel zullen vergeten. Elk jaar is er een overschot aan aanmeldingen van chauffeurs. Van brandweer en legervoertuigen tot aan het plaatselijke vervoersbedrijf; iedereen is er bij.

Motorrijders en politieauto’s begeleiden de twee colonnes en op grote verkeerskruispunten staat een koppel van collega’s. Die dag moest ik met mijn maatje twee grote kruispunten afzetten en zorgen dat niemand de stoet verstoorde. Na de briefing hadden we alvast wat voorverkenning gedaan. Hoe ziet het kruispunt eruit? Welke kant gaat de stoet op? Waar komt het meeste verkeer vandaan? Je kan het wel op een routekaart zien, maar even ter plaatse gaan zorgt pas echt voor een goed beeld en voorbereiding.

Mensen stonden al vroeg te wachten met hun paraplu’s. Anderen vroegen aan ons wat er ging gebeuren, gezien het aantal toeschouwers en aanwezigheid van politie. Toen ze wisten wat er ging gebeuren bleven ze allemaal even wachten om te kijken. Ook wij trokken bekijks. Verschillende kinderen kwamen naar ons toe en wilden graag de blauwe zwaailampen even zien.

Zodra de tweede colonne was vertrokken bij het eerste kruispunt, moesten wij ons snel haasten naar het tweede kruispunt omdat de eerste colonne alweer bijna voorbij kwam. Er staan honderden mensen langs de wegen om te zwaaien. Luid getoeter klinkt van elke vrachtwagen, een half uur lang op een paar meter afstand. Maar goed dat ik oordoppen had, anders had ik een gehoorbeschadiging opgelopen.

Bij het afsluiten van een kruispunt hebben de meeste mensen er wel begrip voor. Ze zien de blije blik van de mensen in de vrachtwagens. Andere mensen zijn er iets minder blij mee en proberen op een of andere manier om te keren vanwege afspraken waar ze op tijd moeten zijn. Dit is niet anders, als er eentje doorgelaten zou worden dan wilt de rest ook volgen. Mensen stappen wel even uit om te kijken naar het hele schouwspel en zwaaien ook mee naar de vrachtwagens.

Na afloop was er nog een groot feest met verschillende artiesten en wat te eten. Bij aankomst werden de eerste high fives al meteen gegeven en foto’s met de politieauto waren snel gemaakt. Hier doe je het ook voor bij de politie; meehelpen met een evenement om mensen een dag te geven die ze niet snel zullen vergeten. Op naar volgend jaar!”

Koen (20) volgt de opleiding tot politievrijwilliger surveillance en handhaving op de Politieacademie in Apeldoorn.





dinsdag 4 november 2014

Gestolen auto? Doe er maar 2!

“Vandaag ben ik samen met student Jeroen op pad. In een herkenbare politieauto duiken we de stad in. We controleren veel auto’s en voor ons bekende personen uit de stad. We luisteren de portofoon goed uit en kijken scherp in de rondte. Na een uurtje worden we naar het bureau geroepen, we moeten de recherche ondersteunen bij het aanhouden van een persoon. Op het bureau bespreken we samen met de collega’s kort om wie het gaat, kijken naar zijn antecedenten en proberen zoveel mogelijk informatie over de persoon te krijgen. Gezamenlijk gaan we naar het betreffende pand.

Ik flipper de portiekdeur open, zodat vluchten nog moeilijker wordt. Geruisloos lopen we naar de deur. We luisteren aan de deur en bellen aan. Er wordt niet opengedaan en we hebben geen indicatie dat de man thuis is. Hij komt een volgende keer wel.

Buiten voor de deur staat een scooter die onze aandacht trekt. Laten we het ‘onderbuikgevoel’ noemen. We trekken het kenteken na op mijn diensttelefoon. De scooter blijkt al langere tijd gestolen te zijn. We bestellen een takelwagen om de scooter in beslag te nemen ten behoeve van de rechtmatige eigenaar.

Terwijl we staan te wachten rijdt een auto voorbij. Ik zie het kenteken en meen het kenteken ergens van te herkennen. Heel fijn, een fotografisch geheugen. Ook dit kenteken trekken we na. Je gelooft het niet, de auto blijkt ook gestolen! We rijden snel om het woningblok heen en ik zie de auto mij langzaam tegemoet rijden. Dan in eens gaat het snel. Het welbekende lampje “STOP POLITIE” gaat branden en ik rijd de auto klem. Voordat de bestuurder van de auto het doorheeft zit hij met de handen geboeid achterin onze auto. De auto blijkt gestolen bij een woninginbraak een week ervoor, vlak in de buurt van waar we de auto nu aantreffen. Ook voor dit voertuig bestellen we een takelwagen.

Op het bureau aangekomen fouilleren we de verdachte en maken een foto van hem. Terwijl Jeroen hem in het systeem invoert praat ik nog wat met de verdachte. Deze vertelt mij dat hij de autosleutel van een vriend gehad had, dat hij het voertuig te leen had gekregen. Hij noemt ook nog een parkeerplaats waar hij de auto vandaan had.

We vervolgen onze dienst. Ik heb Jeroen niks verteld van het korte gesprek met de verdachte en rijd naar de parkeerplaats die de verdachte genoemd had. Bij de genoemde woninginbraak waren twee auto’s weggenomen. Op de parkeerplaats stond het tweede voertuig die gestolen was. Ik had namelijk op het bureau het kenteken van het betreffende voertuig opgezocht. Ik parkeer onze auto naast het voertuig en vraag Jeroen het kenteken na te trekken. Binnen vijf seconden knipperde het scherm van mijn diensttelefoon; voertuig gestolen! Het gezicht dat Jeroen trok sprak boekdelen, alsof hij water zag branden. Ook deze nemen we in beslag voor sporenonderzoek en bestellen inmiddels een derde takelwagen. Wat een gevoel van blijdschap, we hebben twee gestolen auto’s teruggevonden!”

Barry werkt als surveillant bij de politie Rotterdam. Hij volgt ook de opleiding om door te stromen naar de functie agent.



donderdag 16 oktober 2014

De melding die niemand wil hebben...

“Het is vrijdag 24 januari, klokslag 13.30 uur loop ik omgekleed en wel de briefingruimte in. Hier krijgen we de bijzonderheden door, met wie we op pad gaan, wie er gezocht worden, wat er gebeurd is de afgelopen diensten en aandachtspunten. Kort na de briefing hoor ik op mijn portofoon; “reanimatie, straat X, Schiedam.”

Een 3 dagen oude baby die gereanimeerd moet worden. De zwaailichten en sirenes gaan aan, we beginnen aan onze spoedrit. Binnen anderhalve minuut rijden we de bewuste straat in, het is gelukkig niet ver van het bureau. We zijn als eerste ter plaatse, geen ambulance of wat dan ook te bekennen. Ik pak de AED, die tegenwoordig in onze auto’s ligt. We rennen naar boven, in de tussentijd trek ik latex handschoenen aan. Op de galerij staat een huilende jonge vrouw. Het enige wat ze uit kan brengen is "in de slaapkamer, in de slaapkamer!".

We lopen het huis in. In de slaapkamer zien we een vrouw, naar later blijkt de kersverse oma, met in haar armen de levenloze baby. Ze draagt het kind aan ons over en ik begin de AED uit te pakken. Oma geeft aan dat de lippen van het meisje blauw werden en ze geen ademhaling meer had.
Tot onze blijdschap begint op dat moment de baby te huilen, ze begint weer te ademen. We blijven haar ademhaling controleren en af en toe maak ik haar kleine mondje vrij van speeksel. Al snel komt het ambulancepersoneel, die nemen de zorg over het pasgeboren kind over. Allerlei apparaten worden aangesloten. Het is een vreemd gezicht, zo’n klein wezentje met allerlei grote apparaten en draden eromheen.

Wij ontfermen ons over moeder en oma, die beiden flink emotioneel zijn. Ze hebben het supergoed gedaan, dit zeggen we hen ook. Ondertussen verlenen we hand- en spandiensten aan de ambulancebroeders. Ik hoor een helikopter laag over de woning heen vliegen. Ik herken het geluid als de traumahelikopter. Hierin zit een arts die ingevlogen wordt vanuit het ziekenhuis. Er verschijnen meer politiewagens rond de woning; op straat is een toeloop van nieuwsgierige wijkbewoners en de helikopter moet beveiligd worden. Daarnaast moet ook het personeel van de helikopter per politieauto vervoerd worden van de landingsplek naar de woning.

De baby wordt onderzocht door de arts en lijkt een beetje bij te komen. Haar ademhaling wordt rustiger. Ze wordt in een maxicosi gelegd en we vertrekken richting de ambulance om naar het ziekenhuis te gaan. De moeder staat in haar ochtendjas wat verdwaasd om zich heen te kijken, totaal in shock lijkt het niet door te dringen dat ze ook mee moet. Ik zeg haar wat anders aan te trekken zodat ze mee kan met de ambulance. In de hectiek weet ze niet meer waar alles ligt. We helpen en stellen haar gerust.

We begeleiden de ambulance de straat uit. We kijken hoe de traumahelikopter opstijgt, het blijft een magisch gezicht. M’n collega maakt nog even snel een foto, voor zijn kinderen. De chef van dienst belt op hoe alles verlopen is. We rijden intussen door naar het bureau. Even stoom afblazen, en er moet natuurlijk wat op papier komen over wat er gebeurd is. Onder het genot van een bak koffie maken we een registratie op. We krijgen ook hulp aangeboden van het bedrijfsopvangteam, het is niet niks wat we hebben meegemaakt.
Waar iedereen wegrent, rennen wij op af. Oók naar die melding die niemand wil hebben…”

Barry werkt als surveillant bij de politie Rotterdam. Hij volgt ook de opleiding om door te stromen naar de functie agent.