Posts tonen met het label ambulance. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ambulance. Alle posts tonen

maandag 30 maart 2015

Gehaktdag

“Jarenlang was ik deze casus vergeten tot voor kort. Oorzaak, mogelijk een deja-vu. Ik heb dat vaker.

Lange tijd geleden alweer krijg ik met mijn maat een melding vanuit Maastricht, destijds de politiemeldkamer in mijn rijkspolitietijd. Er zit een gewonde man tussen de gewassen ergens in mijn bewakingsgebied. De ambulance is ook al onderweg om hulp te verlenen. Ik weet niet waar ik aan toe ben. Maar zoals altijd ga ik met gezond boerenverstand op weg naar de opgegeven locatie om te helpen waar ik kan. Mijn maat en ik zijn als eerste ter plekke. Na kort onderzoek treffen we tussen het wiegende graan, een jongeman aan. Het is ten slotte een mooie zomerse dag met een aangename temperatuur. Mensen zijn zwemmen, fietsen of recreëren op ander kwalitatieve wijze.

We zien de jongeman rustig zitten alsof hij een is met de natuur rondom hem. Hij heeft niet om aandacht gevraagd want hij zit een stukje van de openbare weg af. Hij heeft zijn eigen ding gedaan en wil geenszins opvallen. Totdat natuurlijk de melder langszij gekomen is en politie en ambulance gealarmeerd heeft. Het lijkt erop dat hij bewust op deze plek zit in afwachting wat er verder gaat komen en als er niets of niemand zijn richting uitkomt, dan is dit voor hem ook oké.

Dichterbij gekomen zien we dat de jongeman in een gemakkelijke zitpositie zit. Hij heeft een t-shirt aan en draagt een lange broek. Dan komen we tot een horrorontdekking. Zijn handen zijn ongeschonden maar er druppelt een doorzichtig bloedplasma uit zijn onderarmen. Ik weet eigenlijk niet precies wat ik in mijn blikveld krijg voorgeschoteld.

Het is bijna niet te omschrijven. Zijn beide onderarmen zijn zwaar gehavend met glas. Dit glas heeft diepe sporen getrokken in zijn vlees dat grauw, blauw, bleek en totaal doorgesneden oogt. Zijn onderarmen zijn net als draadjesvlees. Later blijkt dat de jongeman behandeld is voor zijn wonden en hebben dokters verwoede pogingen gedaan om zijn onderarmen te sparen voor een ernstiger handicap en hebben met veel draad de wonden gehecht.

Zijn vlees bloedt niet meer. Teveel aderen zijn kapot getrokken met scherp glas. Het doorzichtige vocht dat van zijn armen en handen op de grond druppelt vormt twee kleine donkere poeltjes in de lichtbruine aarde tussen het wiegende graan.

De ambulancebroeders nemen hem mee naar het ziekenhuis om zijn onderarmen te redden. Waarschijnlijk zal hij deze moeten gaan missen voor de rest van zijn leven i.v.m. de naderende amputatie, terwijl hij nog niet veel jaren op zijn teller heeft staan.

Tot dan toe heb ik nog nooit gehoord van mutilatie. Deze gruwelijke beelden blijven nog lang bij me. Ik ben deze jongeman nooit meer tegengekomen. Ik denk wel eens: wat doen mensen zichzelf toch aan en waar is het verkeerd gegaan, zonder of met bijsturing.”

Han is wijkagent bij Eenheid Limburg. Regelmatig deelt hij zijn ervaringen via blogs op diverse kanalen.

dinsdag 3 maart 2015

Een geslaagde reanimatie

“Ik heb al meerdere reanimaties meegemaakt in mijn carrière en de meesten waren helaas met fatale afloop. Ik heb gehoord dat 8 van de 10 slachtoffers een hartstilstand niet overleven, en de 9e in het ziekenhuis overlijdt. Geen hoopvolle cijfers, maar elke keer dat we een dergelijke melding krijgen, rijden we de straatstenen uit de grond om een mensenleven te redden.

Het is een dinsdagmiddag in augustus als ik hoor dat er een man onwel is geworden bij een industrieterrein in de buurt. Hij wordt inmiddels gereanimeerd door omstanders. M’n maatje en ik rijden ongeveer 500 meter van dat industrieterrein af, we melden dit bij de meldkamer en krijgen toestemming tot het voeren van de optische en geluidssignalen (het aandoen van de zwaailichten en sirene). Nog geen minuut later komen we aan op het adres. Ik ren de auto uit en pak de AED uit onze auto.

We zien een groepje mensen staan en rennen erop af. Dichterbij gekomen zie ik dat er een man in stabiele zijligging ligt. Ik ben even perplex, ik had een heel ander beeld verwacht. Naast hem zit een man geknield. Hij vertelt me dat hij de man 2 maal gereanimeerd en beademd heeft en hij weer ademhaling heeft. Op dit moment zie ik dat het gezicht van de man paars kleurt en dat hij weer stopt met ademen. Ik leg de man op zijn rug en begin te reanimeren. Na 2 setjes reanimeren hoor ik een stem vanuit de AED; “Schok geadviseerd”.

Ik laat het slachtoffer los en controleer dat niemand hem vast heeft. M’n maatje drukt op de knop en we zien dat het slachtoffer een klap van de AED krijgt. De armen van het slachtoffer verschuiven met een klap een stuk omhoog… Het slachtoffer komt echter geen meter van de grond, zoals in de film op tv. Direct hierna hervat ik het reanimeren. Op enig moment zie ik de hand van het slachtoffer bewegen… Hij gaat richting mijn hand! In eerste instantie schrik ik, ik had dit niet verwacht. Hierna voel ik een gevoel van blijdschap, een teken van leven! De ambulance neemt de zorg over het slachtoffer over en hij wordt afgevoerd naar het ziekenhuis. De man is niet bij kennis maar maakt wel allerlei geluiden. Een geslaagde reanimatie, wat gaaf!

Op het bureau krijgen we een gesprek met het bedrijfsopvangteam. Dit verhaal blijft bijzonder om te vertellen. Meerdere keren werd ik een held genoemd. En dat, terwijl ik gewoon mijn werk deed. Enige weken later ontving ik een kaartje van de vrouw van het slachtoffer. Haar man maakt het naar omstandigheden goed. Ik neem telefonisch contact met hen op, ik krijg de man zelf aan de lijn. Hij bedankt mij dat ik zijn leven heb gered. Een rare gewaarwording.

Pas geleden was het precies een jaar geleden dat ik deze man gereanimeerd heb. In mijn postvak lag een doos chocolade met een bedankbriefje. Binnenkort volgt een ontmoeting tussen de man en mij.
Wederom, het politiewerk is meer dan boetes schrijven!”

Barry werkt als surveillant bij de politie Rotterdam. Hij volgt ook de opleiding om door te stromen naar de functie agent.

donderdag 16 oktober 2014

De melding die niemand wil hebben...

“Het is vrijdag 24 januari, klokslag 13.30 uur loop ik omgekleed en wel de briefingruimte in. Hier krijgen we de bijzonderheden door, met wie we op pad gaan, wie er gezocht worden, wat er gebeurd is de afgelopen diensten en aandachtspunten. Kort na de briefing hoor ik op mijn portofoon; “reanimatie, straat X, Schiedam.”

Een 3 dagen oude baby die gereanimeerd moet worden. De zwaailichten en sirenes gaan aan, we beginnen aan onze spoedrit. Binnen anderhalve minuut rijden we de bewuste straat in, het is gelukkig niet ver van het bureau. We zijn als eerste ter plaatse, geen ambulance of wat dan ook te bekennen. Ik pak de AED, die tegenwoordig in onze auto’s ligt. We rennen naar boven, in de tussentijd trek ik latex handschoenen aan. Op de galerij staat een huilende jonge vrouw. Het enige wat ze uit kan brengen is "in de slaapkamer, in de slaapkamer!".

We lopen het huis in. In de slaapkamer zien we een vrouw, naar later blijkt de kersverse oma, met in haar armen de levenloze baby. Ze draagt het kind aan ons over en ik begin de AED uit te pakken. Oma geeft aan dat de lippen van het meisje blauw werden en ze geen ademhaling meer had.
Tot onze blijdschap begint op dat moment de baby te huilen, ze begint weer te ademen. We blijven haar ademhaling controleren en af en toe maak ik haar kleine mondje vrij van speeksel. Al snel komt het ambulancepersoneel, die nemen de zorg over het pasgeboren kind over. Allerlei apparaten worden aangesloten. Het is een vreemd gezicht, zo’n klein wezentje met allerlei grote apparaten en draden eromheen.

Wij ontfermen ons over moeder en oma, die beiden flink emotioneel zijn. Ze hebben het supergoed gedaan, dit zeggen we hen ook. Ondertussen verlenen we hand- en spandiensten aan de ambulancebroeders. Ik hoor een helikopter laag over de woning heen vliegen. Ik herken het geluid als de traumahelikopter. Hierin zit een arts die ingevlogen wordt vanuit het ziekenhuis. Er verschijnen meer politiewagens rond de woning; op straat is een toeloop van nieuwsgierige wijkbewoners en de helikopter moet beveiligd worden. Daarnaast moet ook het personeel van de helikopter per politieauto vervoerd worden van de landingsplek naar de woning.

De baby wordt onderzocht door de arts en lijkt een beetje bij te komen. Haar ademhaling wordt rustiger. Ze wordt in een maxicosi gelegd en we vertrekken richting de ambulance om naar het ziekenhuis te gaan. De moeder staat in haar ochtendjas wat verdwaasd om zich heen te kijken, totaal in shock lijkt het niet door te dringen dat ze ook mee moet. Ik zeg haar wat anders aan te trekken zodat ze mee kan met de ambulance. In de hectiek weet ze niet meer waar alles ligt. We helpen en stellen haar gerust.

We begeleiden de ambulance de straat uit. We kijken hoe de traumahelikopter opstijgt, het blijft een magisch gezicht. M’n collega maakt nog even snel een foto, voor zijn kinderen. De chef van dienst belt op hoe alles verlopen is. We rijden intussen door naar het bureau. Even stoom afblazen, en er moet natuurlijk wat op papier komen over wat er gebeurd is. Onder het genot van een bak koffie maken we een registratie op. We krijgen ook hulp aangeboden van het bedrijfsopvangteam, het is niet niks wat we hebben meegemaakt.
Waar iedereen wegrent, rennen wij op af. Oók naar die melding die niemand wil hebben…”

Barry werkt als surveillant bij de politie Rotterdam. Hij volgt ook de opleiding om door te stromen naar de functie agent.



dinsdag 11 februari 2014

Een kijkje in de meldkamer.

“Toen ik bij de meldkamer naar binnen liep kon ik alleen maar computers zien waar mensen achter zaten. Ik maakte kennis met Leon die vandaag de brigadier van dienst was. Hij legde mij in het kort uit dat de meldkamer van de ambulance, brandweer en de politie allemaal in dezelfde ruimte werken met ieder hun eigen taak.

De ruimte bleek groter dan ik dacht na een stukje rond gelopen te hebben. Per persoon heb je ongeveer zes (!) beeldschermen voor je neus waar je constant mee bezig bent. Ik ging naast Danielle zitten die twee jaar ervaring heeft bij de meldkamer van de politie.
Op de computers kon je precies zien waar alle voertuigen die zich hadden aangemeld zich bevonden. Van 15:00 tot 19:00 uur was het een redelijk rustige dag met hier en daar een prioriteit 1 melding. Wanneer deze prioriteit 1 melding binnenkomt wordt er verwacht dat de politie en ambulance binnen 15 minuten aanwezig zijn. Het is dus belangrijk om te weten hoe de systemen werken en alle eenheden die in de buurt zijn z.s.m. inhoudelijk op de hoogte te stellen en te verzoeken om ter plaatse te gaan. Deze eenheden worden dan gekoppeld aan de melding.

Op het scherm kun je precies zien welke eenheden er bezig zijn, aanrijdend zijn of ter plaatse. Ook is er via de portofoon de mogelijkheid om een infoaanvraag in te dienen bij de meldkamer. Deze krijg je in het beeldscherm te zien en deze vragen gaan vaak over kentekens en personen. Het is dus handig om verschillende informatieregisters te hebben openstaan. Er is regelmatig contact met externe partijen bijvoorbeeld een sleepbedrijf als er een ongeluk is met zware materiële schade.
 
Van 19:00 tot 22:30 uur heb ik meegelopen bij de afdeling waar alle 112-meldingen binnenkomen. Vanaf daar worden de telefoontjes gesplitst om te kijken welke hulpdienst de beller nodig heeft. Wanneer dit duidelijk is verbinden zij door naar de juiste meldkamer. Ook komen hier alle bellers binnen die het nummer 0900-8844 (geen spoed, wel politie) hebben gedraaid. Dit nummer bellen mensen over politiezaken. Het kan dan gaan om verdachte situaties, overlast, vuurwerk en noem maar op.

Het is handig om te weten waar een melding vandaan komt, hoe die vervolgens verwerkt wordt en uiteindelijk gekoppeld wordt aan jou als eenheid. Nu ik weet welke informatie er nodig is om een melding goed te laten verlopen (Waar-adres van melding, Wie-de melder is, Wat-er gebeurd is) kan ik mij hier op concentreren en zorgen voor meer veiligheid tijdens het werken.”

Tom volgt de opleiding tot politiemedewerker. Hij is werkzaam bij de Eenheid Oost-Nederland.



donderdag 28 november 2013

Bakkie troost


“De deur staat wagenwijd open en in de woonkamer ligt het slachtoffer dat gereanimeerd moet worden. Het ziet er eerlijk gezegd niet goed uit. De vrouw van het slachtoffer is in alle staten. Ze weet met de hele situatie geen raad.

Om ons volledig te kunnen concentreren op het reanimeren, vragen we voor haar extra collega’s erbij. We beginnen met handelen, geen pretje met een nuchtere maag. Er was bij het begin van deze ochtenddienst geen tijd voor een boterhammetje. We stapten meteen de auto in op weg naar deze melding en probeerden ons onderweg voor te stellen welke situatie we zouden aantreffen.

Mijn maatje en ik kijken elkaar aan tijdens het reanimeren en weten het: deze man is al enige tijd overleden. We kunnen niets meer voor hem doen. Inmiddels staat het ambulancepersoneel naast ons. Ook zij constateren hetzelfde.

Dan komt er een moment waarop je even niet meer hoeft te handelen. Hoe lang ze er al staat, weet ik niet, maar ik zie haar nu pas voor het eerst. Een meisje in haar pyjama, net zo oud als mijn dochter, staat vanaf de trap naar ons te kijken. Ze wil papa goedemorgen zeggen, want ze is net wakker. Ik hoor haar moeder die het meisje probeert uit te leggen wat er gaande is. De sfeer in huis, de moeder met haar dochter, de foto's in de kamer van een gezin en een slachtoffer net zou oud als ik, het raakt me. Het wordt me plotseling even teveel en ik loop snel naar buiten. Mijn maatje merkt het en loopt met me mee. Tranen rollen over mijn wangen. Ik zie mijn eigen dochter voor me en hoe die afscheid zou nemen van mij. Mijn collega vangt me op, maar ik zie in zijn ogen dat ook bij hem de waterlanders opkomen. Samen staan we daar op straat zomaar te huilen. We worden opgevangen door onze chefs die ook naar de woning zijn gekomen.

Uiteraard bespreken we deze melding met een bakje koffie. 'Bij de politie drinken ze de hele dag koffie,' wordt vaak gezegd. We drinken inderdaad koffie, nu even letterlijk een bakkie troost. Nadat we ook een boterhammetje op hebben, horen we de collega's van de meldkamer weer: 'Wilt u gaan naar...' En daar gaan we weer.”


Dirk-Jan (34) werkt als hoofdagent in Dordrecht. Hij rijdt veel 112-meldingen.

dinsdag 12 april 2011

Drie messteken en geen aangifte…

“Hallo, mijn naam is Adnane en ik werk bijna 3 jaar bij de politie.

Onlangs maakte ik iets aparts mee. Ik kreeg samen met mijn maatje een melding om naar een woning te gaan waar een man door zijn vrouw drie keer met een mes was gestoken.
Toen wij bij de deur stonden en aanbelden, deed een mevrouw open. Zij zat helemaal onder het bloed. Ze zei: “ik heb jullie gebeld, hij ligt boven en hij bloedt heel erg.”

Ik was heel scherp, omdat ik wist dat zij zojuist haar man had neergestoken. Ik dacht bij mezelf ‘straks valt ze ons ook aan’. Ik hield continue haar handen in de gaten.

We moesten met man en macht zo veel mogelijk het bloeden proberen te stoppen. De ambulance kwam met grote snelheid ter plaatse.

Ik ben vaker bij meldingen geweest waar een ambulance nodig was, maar ik zag voor het eerst paniek in de ogen van de ambulancebroeders. Hij lag op de tweede verdieping en kon niet meer zelfstandig de trap af. We moesten hem naar benden tillen en hij was heel zwaar. Eenmaal op de brancard nam de ambulance de man mee naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis.

In de woning waren ook twee kinderen van het stel aanwezig. Die waren aan het huilen. Ik zag aan hun dat ze geschrokken waren. Ik ontfermde me over de kinderen. Ik wilde weten of zij iets hadden gezien of alleen gehoord. Gelukkig hadden zij alleen geschreeuw gehoord en het incident niet gezien. Op het bureau heb ik een zorgmelding gemaakt. Dit is een verslag dat naar Bureau Jeugdzorg gaat. Want dit is natuurlijk geen ideale thuissituatie voor een kind.

Uiteraard hadden wij de vrouw aangehouden en overgebracht naar het bureau. Een ander surveillancevoertuig reed achter de ambulance aan naar het ziekenhuis. Na enige tijd kwamen de collega’s terug en vertelden ons dat de man alweer rechtop zat en alles stabiel was. Ook vertelde de collega’s ons dat de man geen aangifte wenst te doen tegen zijn vrouw. Hij zij “ik daagde haar uit en ze heeft het gedaan, ze heeft echt ballen ik ben gek op die vrouw”.

Ik schrok hier van. Maar uiteraard krijgt de vrouw gewoon haar straf, want als politie accepteren wij dit niet.

Gr Adnane”

woensdag 12 januari 2011

Epileptische aanval

Ik zit in de bus naar school en onderweg hoor ik op de bank achter mij een vreemd geluid. Een diepe zucht en het geluid alsof iemand flink wat speeksel naar buiten werkt.

Ik kijk achter mij en zie een meisje welke behoorlijk wat speeksel uitspuugt en ook spastische schokken vertoont. Ik vraag aan d'r vriendin (die naast haar zat) of ze dit vaker heeft gehad en of zij ermee bekend is. Dit blijkt niet het geval. Het enige waar het slachtoffer last van heeft volgens de vriendin is migraine.
Ik vraag hoelang deze symtonen al bezig zijn, dit blijkt net gebeurd te zijn. De buschauffeur is inmiddels gestopt en erbij gekomen met een flesje water. Ik heb toen verteld dit nog niet te geven ivm verstikking! Ook wilde de chauffeur haar op de grond leggen en zorgen dat ze geen beweging meer zou maken. Dit heb ik ook afgeraden. Op de stoel zat het meisje goed en kon ze zichzelf en anderen zo min mogelijk verwondingen aanbrengen. Op de grond zouden dit meer gevolgen hebben gehad.

Ik laat de ambulance komen. Ik weet dat bij een epileptische aanval de ambu niet altijd hoeft te komen, maar het zekere voor het onzekere dan maar. Ik blijf bij het meisje om haar continu te kunnen observeren. Na drie minuten is de aanval over, maar ik blijf wel de ademhaling in de gaten houden. Eén van de eerste dingen die je leert bij Praktisch Politie Optreden. De ambulance is inmiddels gearriveerd en ze is alweer helemaal bij kennis. Ze weet niet wat er gebeurd is, is zelfs niet bekend met epilepsie.

De maandag voor deze ervaring hadden we met Praktisch Politie Optreden toevallig wat ziektebeelden behandeld, waaronder ook epilepsie. En dit leek er sprekend op! Onderweg naar huis had ik het er met een klasgenoot over hoe we zouden handelen in de echte wereld. Inmiddels dus in het echt ondervonden.

Voor haar natuurlijk niet leuk, voor mij een ervaring rijker...

Julio is vrijwilliger bij de politie. Hij is nog aspirant. Hij heeft dezelfde bevoegdheden en taakstelling als een reguliere agent.