Posts tonen met het label aangifte. Alle posts tonen
Posts tonen met het label aangifte. Alle posts tonen

dinsdag 28 oktober 2014

Baliewerk en afzetlintjes

Elke dag, wanneer ik op de Politieacademie ben, lees ik de gratis krant Metro. Afgelopen week werd hierin beschreven dat de vakbond ACP er voor zou vrezen dat er veel aspiranten zouden stoppen met de opleiding. Reden zou zijn omdat ze teveel aan de balie van het politiebureau zouden moeten zitten en teveel een afzetlintje zouden moeten bewaken.

Vanaf juli tot en met september heb ik in de praktijk gewerkt. Tijdens deze periode lag de nadruk op onder meer baliewerkzaamheden. Nogal onwennig begon ik aan mijn eerste baliedienst. Er zijn inderdaad wel een paar zaken te benoemen die niet leuk zijn voor een politiemedewerker. Allereerst ben je veel bezig met het beantwoorden van vragen die niet echt uitdagend zijn. Denk met name aan burgers die geen internet hebben en daarom aan je balie vragen komen stellen. Je hoeft hier geen detective voor te zijn. Ook mensen die de weg vragen, staan om de haverklap voor jou. Dan gaat ook nog eens zo vaak de telefoon, dat ik mezelf afvraag of ik geen telefonist bent. Neem daarbij  de factor dat je op je achterwerk zit te wachten totdat iemand aan je balie staat. Alles bij elkaar opgeteld maakt dit niet het meest sexy politiewerk dat er bestaat.

Echter, het hele proces van het politiewerk begint hier. Zonder melding geen aangifte. Zonder aangifte, geen onderzoek.  Alles valt of staat met een kwalitatief goed gesprek. Zo komt het bijvoorbeeld vaak voor dat mensen melding maken van een ‘wietlucht’ in hun omgeving. Nadat ik alle gegevens van de melder heb genoteerd stap ik op de wijkagent af. Een paar dagen later wordt er een plantage van 1000 planten opgerold. Niet alleen het kweken van de softdrugs is verboden, ook wordt in de meeste gevallen illegaal stroom afgetapt en zijn de plantages van technisch slechte kwaliteit. Met alle risico’s van dien in de wijk. Kortom, door mensen goed te woord te staan, te luisteren en door te vragen heb je een belangrijke verantwoordelijkheid. Zo blijkt baliewerk vakwerk te zijn en na een dienst of 12 heb ik dan ook eindelijk mijn draai gevonden.

Het liefste rennen we allemaal achter de boeven aan, maar zonder de bewaking van een plaats delict en zonder een goede diender aan de balie vangen we niemand. Wanneer ik mijn collega-aspiranten het artikel laat lezen schieten ze in de lach. Niemand van ons zal stoppen met de opleiding om deze reden. Iedereen heeft geleerd dat dit alles bijdraagt aan het grote geheel. Dus als je van plan bent om te solliciteren, besef dan goed dat ook deze taken behoren bij je politietaak.

Sander (33) heeft na een aantal jaar in het bedrijfsleven gewerkt te hebben, de overstap gemaakt naar het politievak. Vandaag vertelt hij over zijn eerste drie maanden in de opleiding.

vrijdag 29 november 2013

Melding huiselijk geweld

Het was ongeveer 8 uur ‘s avonds toen mijn collega en ik aangewezen werden voor een voetsurveillance. Buiten was het miezerig weer en vrij koud. Vrijwel meteen kregen we onze eerste melding binnen. “Meldkamer voor de 14-01, over”. “Hier de 14-01, over.” “Meldkamer voor de 14-01, we hebben een melding binnengekregen van een vrouw die overstuur is. Ze heeft ruzie met haar man, dus zouden jullie even een kijkje kunnen nemen bij de X straat nummer 53, over.” “14-01 voor de meldkamer, dat is begrepen en we gaan ter plaatse.” Omdat mijn collega en ik dichtbij waren duurde het niet lang voordat we ter plaatse waren.

Onderweg naar het adres hebben we een plan van aanpak gemaakt. Wat zouden we kunnen verwachten en hoe gaan we het aanpakken? Omdat elke situatie weer anders is, hebben we een paar algemene aannames gedaan. Mijn collega zou zich bezig houden met de man, en ik zou me ontfermen over de vrouw die de melding heeft gedaan. Belangrijk is dat we ze meteen apart zouden nemen om de verhalen apart van elkaar te kunnen horen en om erger kwaad te kunnen voorkomen. “14-01 voor de meldkamer, we zijn ter plaatse, over.”
Aangekomen bij het adres konden we de woordenwisseling al horen. Nadat we aangebeld hadden kwam er een man naar de deur, die in eerste instantie de deur niet open wilde doen. Wij bleven rustig en zeiden dat we even rustig met de meneer wilde praten. Uiteindelijk deed hij open en vroegen we of we binnen mochten komen. Binnen troffen we een puinhoop aan. Stoelen lagen verspreid over de vloer, naast de gesneuvelde bloempotten. De tv stond hard aan en het stel zat samen op de bank, waarvan de vrouw huilend in de hoek zat en de man een agressieve indruk maakte.
Zoals afgesproken heeft mijn collega de man apart genomen in de hal en ik ben verhaal gaan houden bij de vrouw. In eerste instantie was ze redelijk gesloten, maar heb uiteindelijk te horen gekregen dat de man haar meerdere malen heeft geslagen. Het was nog niet zeker of ze aangifte wilde doen, maar ze bleek uiteindelijk daar wel toe bereid. We wilden de man aanhouden voor mishandeling en gaven dit door aan de meldkamer. “Meldkamer hier de 14-01, betreft huiselijk geweld, meneer heeft zijn vrouw meerdere malen geslagen dus we hebben hem aangehouden, over.” We hebben de melding afgehandeld en al snel kregen we een nieuwe melding, hangjongeren die overlast veroorzaken. Even later kregen we van de meldkamer te horen: “Meldkamer voor alle eenheden, einde oefening.”
Om zo goed mogelijk voorbereid te zijn op de praktijk is het van belang dat we realistisch oefenen. Hier hoort ook portofoongebruik bij. Het is namelijk belangrijk dat we goed kunnen communiceren met de meldkamer en onze collega’s. In dit geval waren de man en vrouw in kwestie onze klasgenoten. De rollen werden de ronde erna omgedraaid, waardoor wij nu mochten acteren.
Koen volgt de opleiding tot politievrijwilliger.

maandag 2 september 2013

Baliedienst

Ik heb de afgelopen weken in totaal 40 uur baliediensten gedraaid. Ik had niet verwacht dat je achter de ‘schermen’ zulke verschillende mensen en verhalen te horen krijgt.

Zo zat ik bijvoorbeeld achter de balie van een bureau in mijn regio, toen er een jonge vrouw binnenkwam. Zij wilde melding doen dat ze bedreigd werd door een vriend van haar ex. Zij had al een flink aantal jaren een geheime relatie met een jongen, terwijl hij een compleet gezin thuis had zitten. Nu is de vrouw van de ex achter de geheime relatie gekomen en is het een en ander uit de hand gelopen. Zoals gezegd heeft een vriend van haar ex haar met de dood bedreigd. Samen met een collega heb ik de melding opgenomen. Mevrouw wilde geen aangifte doen, maar wilde wel dat wij van het verhaal wisten. De situatie staat nu uitgebreid in het systeem, en daarbij heb ik ervoor gezorgd dat indien er een melding komt vanuit haar adres, dat er extra alarmbellen gaan rinkelen bij de meldkamer.

Een dienst later kwam er een meneer aan het bureau, die vertelde dat hij ook bedreigd werd. Hij had de nacht ervoor mensen aan zijn deur gehoord, en op een gegeven moment hoorde hij zelfs dat er een vuurwapen werd doorgeladen. Op dat moment wilde hij de politie bellen, en draaide hij het nummer 111. Ook hij wilde geen aangifte doen. Ik heb wederom het hele verhaal in het systeem gezet en een e-mail gestuurd naar de wijkagent. Ook heb ik meneer uitgelegd waarom hij geen politie aan de lijn kreeg, en dat hij de volgende keer 1-1-2 moet bellen.

Een uur later kwam er een wat oudere vrouw aan het bureau. Zij vertelde dat ze weg wilde rijden van een verkeerslicht omdat deze op groen sprong, toen ze plotseling een keiharde knal hoorde en een schok voelde. Ze wist niet wat er precies gebeurd was en ze reed weg. Later bleek ze te zijn aangereden door een auto die achterop was geknald. Zij vertelde mij dat dit met zo’n knal was gegaan, dat het kenteken van de auto ingegraveerd stond in haar achterbumper! Ik heb haar auto en het kenteken bekeken en kon er moeilijk een kenteken uit herleiden. Het kenteken dat ik had ontcijferd, heb ik door het systeem gehaald: er kwam een Volkswagen uit, en, dit voertuig stond in Noord-Holland. Ik heb de tenaamgestelde van het voertuig gebeld, maar deze ontkende in alle toonaarden. Zij ging meteen foto’s maken van haar auto, om te bewijzen dat ze geen schade had (en dus niet betrokken was bij de aanrijding). Ze heeft mij deze foto’s gemaild, en ze bleek er inderdaad niks mee te maken hebben.

Toen ik de oudere vrouw wilde bellen om dit te vertellen, was ze me voor. Ze was zelf naar de garage gegaan en de garagemedewerker had ook naar het ingegraveerde kenteken gekeken. Er kwam een ander kenteken uit. Toen ik deze door het systeem haalde, bleek deze op naam te staan van een voertuig dat stond in een andere politieregio. Het voelde net alsof ik werkte bij de recherche Ik heb de meldkamer gebeld van dit korps, met de vraag of de collegae van ons buurkorps wilden gaan kijken. Twee collega’s zijn gaan kijken op het adres en hebben de auto zien staan. Deze had ook geen schade. Ik heb de oudere mevrouw gebeld dat ik, 007, mijn best gedaan heb voor haar, maar dat ze het bij de verzekering moet gaan proberen.

Op de laatste ‘baliedienst-dag’ kwam er een mevrouw aan het bureau die aangifte wilde doen van bedreiging met de dood. Zij had een briefje in de brievenbus gekregen met de tekst: ‘‘ik maak je dood’’. Vermoedelijk had de overbuurman dit gedaan. Ik hoorde het hele verhaal: de overbuurman zorgde al jaren voor overlast, bedreigde het 9-jarige kind van de vrouw, en schold familie van haar uit zonder enige aanleiding. Tijdens de aangifte kreeg ik oprecht medelijden met de vrouw.

Paar uur later. Er loopt een man het bureau binnen. Hij wilde aangifte doen van bedreiging en vernieling. Het betrof de overbuurman, die de vrouw zou hebben bedreigd. Hij had een steen door de ruit gekregen met een briefje eraan met de tekst: ‘‘ik maak je helemaal kapot en je hele familie ook’’. Hij dacht dat de vrouw, die een paar uur daarvoor aangifte tegen hem had gedaan, de dader hiervan was. Weg was mijn medelijden.

Al met al enorm veel verschillende verhalen en verschillende mensen. Ik vond het lastig dat je soms iemand echt wilt helpen, en niet slechts een verhaaltje in de computer zetten. Toch zijn de mogelijkheden die ik kan doen voor iemand beperkt. Ik hoop dat de aangereden vrouw haar geld vergoed krijgt door de verzekering. Ik zal haar over een tijd bellen hoe het afgelopen is.
 
Tom volgt de opleiding tot Allround politiemedewerker (hoofdagent) en werkt bij eenheid Noord-Holland.

vrijdag 24 mei 2013

Een baliedienst

“Na de ochtendbriefing liep ik naar de balie waar een aantal collega’s zaten waar ik de dag mee ging doorbrengen. Deze afdeling heet I&O (intake en ondersteuning). Zij zorgen ervoor dat de mensen die aan de balie komen met vragen geholpen worden. Dit kan gaan over gestolen goederen, inbraak of poging tot inbraak die zij ontdekt hebben. Ook vermissing van id-kaart/paspoort/rijbewijs komen vaak vragen over. Deze mensen worden dan naar het gemeentehuis verwezen. Vanochtend had ik zelf een aantal mensen aan de balie geholpen. Omdat ik nog niet veel wist heb ik veel moeten vragen aan collega Peter. Hij heeft mij veel uitgelegd over de gang van zaken bij I&O. Hij zei dat het beter was om veel te vragen dan om 1 keer een fout antwoord te geven.

Net voor de pauze rond 11.30 kwam er een donkere man aan de balie die erg druk en gefrustreerd leek. Ik sprak hem aan en bleef rustig maar hij begon meteen met het beschuldigen van de overheid, de regering en de koningin omdat hij geslagen was door een collega. Dat beweerde hij en of het waar was, was een tweede. Ook verkondigde hij een aantal zaken waar ik mijn vraagtekens bij had of het wel waar was. Hij zei bijvoorbeeld dat hij les gaf en dat zijn schoenen steeds werden gestolen en dat hij van zijn oma nieuwe schoenen kreeg. Uiteindelijk kwam hij niet geloofwaardig over maar had hij het over zijn paspoort dat door hem in de brievenbus was gegooid. De reden hiervan was dat wij moesten inzien dat we onze zielen verkochten etc. Ik heb dat nagevraagd en er bleek inderdaad een paspoort te liggen met een pasfoto die overeen kwam met hem. Deze kreeg hij terug en liep al klagend weer naar de uitgang. Van Peter en andere collega’s kreeg ik te horen dat het een bekende voor hun was.

Na de pauze heb ik bij een aangiftegesprek gezeten. De aangifte betrof bedreiging van een man via sms’jes. De man die bedreigd was kwam samen met zijn vrouw en baby naar het bureau om vervolgens hun verhaal te doen. Zij hadden hier een afspraak voor gemaakt om 13:00 uur. Ik heb tijdens dit gesprek alleen geluisterd naar een niveau 5 student die de aangifte opnam. Hier heb ik veel van kunnen leren. Ik zag bijvoorbeeld dat je veel open vragen moet stellen en de aangever zo lang mogelijk moet laten uitpraten om zoveel mogelijk informatie te krijgen.

Later op de middag had Peter nog een baliegesprek waar ik bij mocht zijn. Het doel hiervan was om de mensen die al aangifte hadden gedaan van een verdachte situatie, gerust te stellen en te laten weten dat alles wat wij kunnen doen al gedaan was. Zo bleek een baliedienst toch spannender te zijn dan ik dacht!”

Tom (23) volgt de opleiding tot Politiemedewerker. Hij is werkzaam bij politieregio Oost-Nederland.

dinsdag 12 april 2011

Drie messteken en geen aangifte…

“Hallo, mijn naam is Adnane en ik werk bijna 3 jaar bij de politie.

Onlangs maakte ik iets aparts mee. Ik kreeg samen met mijn maatje een melding om naar een woning te gaan waar een man door zijn vrouw drie keer met een mes was gestoken.
Toen wij bij de deur stonden en aanbelden, deed een mevrouw open. Zij zat helemaal onder het bloed. Ze zei: “ik heb jullie gebeld, hij ligt boven en hij bloedt heel erg.”

Ik was heel scherp, omdat ik wist dat zij zojuist haar man had neergestoken. Ik dacht bij mezelf ‘straks valt ze ons ook aan’. Ik hield continue haar handen in de gaten.

We moesten met man en macht zo veel mogelijk het bloeden proberen te stoppen. De ambulance kwam met grote snelheid ter plaatse.

Ik ben vaker bij meldingen geweest waar een ambulance nodig was, maar ik zag voor het eerst paniek in de ogen van de ambulancebroeders. Hij lag op de tweede verdieping en kon niet meer zelfstandig de trap af. We moesten hem naar benden tillen en hij was heel zwaar. Eenmaal op de brancard nam de ambulance de man mee naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis.

In de woning waren ook twee kinderen van het stel aanwezig. Die waren aan het huilen. Ik zag aan hun dat ze geschrokken waren. Ik ontfermde me over de kinderen. Ik wilde weten of zij iets hadden gezien of alleen gehoord. Gelukkig hadden zij alleen geschreeuw gehoord en het incident niet gezien. Op het bureau heb ik een zorgmelding gemaakt. Dit is een verslag dat naar Bureau Jeugdzorg gaat. Want dit is natuurlijk geen ideale thuissituatie voor een kind.

Uiteraard hadden wij de vrouw aangehouden en overgebracht naar het bureau. Een ander surveillancevoertuig reed achter de ambulance aan naar het ziekenhuis. Na enige tijd kwamen de collega’s terug en vertelden ons dat de man alweer rechtop zat en alles stabiel was. Ook vertelde de collega’s ons dat de man geen aangifte wenst te doen tegen zijn vrouw. Hij zij “ik daagde haar uit en ze heeft het gedaan, ze heeft echt ballen ik ben gek op die vrouw”.

Ik schrok hier van. Maar uiteraard krijgt de vrouw gewoon haar straf, want als politie accepteren wij dit niet.

Gr Adnane”