Elke dag, wanneer ik op de Politieacademie ben, lees ik de gratis krant Metro. Afgelopen week werd hierin beschreven dat de vakbond ACP er voor zou vrezen dat er veel aspiranten zouden stoppen met de opleiding. Reden zou zijn omdat ze teveel aan de balie van het politiebureau zouden moeten zitten en teveel een afzetlintje zouden moeten bewaken.
Vanaf juli tot en met september heb ik in de praktijk gewerkt. Tijdens deze periode lag de nadruk op onder meer baliewerkzaamheden. Nogal onwennig begon ik aan mijn eerste baliedienst. Er zijn inderdaad wel een paar zaken te benoemen die niet leuk zijn voor een politiemedewerker. Allereerst ben je veel bezig met het beantwoorden van vragen die niet echt uitdagend zijn. Denk met name aan burgers die geen internet hebben en daarom aan je balie vragen komen stellen. Je hoeft hier geen detective voor te zijn. Ook mensen die de weg vragen, staan om de haverklap voor jou. Dan gaat ook nog eens zo vaak de telefoon, dat ik mezelf afvraag of ik geen telefonist bent. Neem daarbij de factor dat je op je achterwerk zit te wachten totdat iemand aan je balie staat. Alles bij elkaar opgeteld maakt dit niet het meest sexy politiewerk dat er bestaat.
Echter, het hele proces van het politiewerk begint hier. Zonder melding geen aangifte. Zonder aangifte, geen onderzoek. Alles valt of staat met een kwalitatief goed gesprek. Zo komt het bijvoorbeeld vaak voor dat mensen melding maken van een ‘wietlucht’ in hun omgeving. Nadat ik alle gegevens van de melder heb genoteerd stap ik op de wijkagent af. Een paar dagen later wordt er een plantage van 1000 planten opgerold. Niet alleen het kweken van de softdrugs is verboden, ook wordt in de meeste gevallen illegaal stroom afgetapt en zijn de plantages van technisch slechte kwaliteit. Met alle risico’s van dien in de wijk. Kortom, door mensen goed te woord te staan, te luisteren en door te vragen heb je een belangrijke verantwoordelijkheid. Zo blijkt baliewerk vakwerk te zijn en na een dienst of 12 heb ik dan ook eindelijk mijn draai gevonden.
Het liefste rennen we allemaal achter de boeven aan, maar zonder de bewaking van een plaats delict en zonder een goede diender aan de balie vangen we niemand. Wanneer ik mijn collega-aspiranten het artikel laat lezen schieten ze in de lach. Niemand van ons zal stoppen met de opleiding om deze reden. Iedereen heeft geleerd dat dit alles bijdraagt aan het grote geheel. Dus als je van plan bent om te solliciteren, besef dan goed dat ook deze taken behoren bij je politietaak.
Sander (33) heeft na een aantal jaar in het bedrijfsleven gewerkt te hebben, de overstap gemaakt naar het politievak. Vandaag vertelt hij over zijn eerste drie maanden in de opleiding.
Posts tonen met het label plaats delict. Alle posts tonen
Posts tonen met het label plaats delict. Alle posts tonen
dinsdag 28 oktober 2014
donderdag 14 november 2013
FILM VS. REALITEIT
“De politie is een populair en veelgebruikt onderwerp in films en series.
We kennen allemaal de scène wel dat een agent bijvoorbeeld een deur intrapt,
een kind redt en dan de held is van het politiebureau. Maar is dat wel de
realiteit?
Een vergelijking. Ik reed twee weken geleden met mijn vaste collega door Zaandam. We kregen de melding dat een man al een aantal dagen niks meer van zich had laten horen, terwijl hij iedere dag langs zijn moeder ging. Ook zij had niks van hem gehoord. In de film: de agenten zetten hun zwaailicht en sirene aan en racen naar het adres. Realiteit: mijn collega en ik krijgen geen toestemming van de meldkamer om zwaailicht en sirene te gebruiken.
We komen ter plaatse bij de desbetreffende flat en gaan omhoog. De 'bonk' nemen we voor de zekerheid mee. We kloppen aan. In de film: de agenten kloppen aan en als er niet binnen drie seconden iemand open doet, trapt de agent met één trap de deur open. Realiteit: We kloppen aan. En nog eens. En nog eens. We bellen bij alle buren aan of iemand een reservesleutel heeft. Niemand blijkt deze te hebben. We kijken of we via het balkon van iemand anders naar binnen kunnen klimmen. Ook dit blijkt niet zo te zijn. We bellen met de hulpofficier van Justitie, en we krijgen toestemming om de deur eruit te bonken. Mijn collega vroeg of ik de deur wilde bonken. De 'bonk' is een soort stalen stormram, waarmee je een deur eruit kan rammen. Uiteraard wilde ik dit wel! In de film: de agenten lukt het in een keer. Realiteit: mijn collega en ik hebben er zes keer voor nodig voordat de deur eruit is. De deur ligt eruit. We zijn binnen. In de film: de agenten treffen een bloederig plaats delict aan met verborgen aanwijzingen naar de dader. Realiteit: de woning is leeg.
Nadat we de hele woning doorzocht hebben, blijkt dat de man ook niet thuis is. In de film: de agenten krijgen een volgende spannende melding. Realiteit: mijn collega en ik hebben twee uur staan wachten op een slotenmaker, totdat de deur weer afgedicht was. De sleutel van het nieuwe slot nemen wij mee naar het bureau en we plakken een briefje op de deur dat de eigenaar de sleutel bij ons kan afhalen. De eigenaar neemt contact met ons op. In de film: de agenten zijn de helden van het bureau en de stad, en krijgen misschien zelfs een medaille voor hun doortastend optreden. Realiteit: de huisbewoner dient een klacht in, omdat hij het allemaal overdreven vond. Daarbovenop zijn mijn collega en ik ruim een uur bezig met verschillende formulieren invullen.
Doe mij dan toch maar de film...”
Een vergelijking. Ik reed twee weken geleden met mijn vaste collega door Zaandam. We kregen de melding dat een man al een aantal dagen niks meer van zich had laten horen, terwijl hij iedere dag langs zijn moeder ging. Ook zij had niks van hem gehoord. In de film: de agenten zetten hun zwaailicht en sirene aan en racen naar het adres. Realiteit: mijn collega en ik krijgen geen toestemming van de meldkamer om zwaailicht en sirene te gebruiken.
We komen ter plaatse bij de desbetreffende flat en gaan omhoog. De 'bonk' nemen we voor de zekerheid mee. We kloppen aan. In de film: de agenten kloppen aan en als er niet binnen drie seconden iemand open doet, trapt de agent met één trap de deur open. Realiteit: We kloppen aan. En nog eens. En nog eens. We bellen bij alle buren aan of iemand een reservesleutel heeft. Niemand blijkt deze te hebben. We kijken of we via het balkon van iemand anders naar binnen kunnen klimmen. Ook dit blijkt niet zo te zijn. We bellen met de hulpofficier van Justitie, en we krijgen toestemming om de deur eruit te bonken. Mijn collega vroeg of ik de deur wilde bonken. De 'bonk' is een soort stalen stormram, waarmee je een deur eruit kan rammen. Uiteraard wilde ik dit wel! In de film: de agenten lukt het in een keer. Realiteit: mijn collega en ik hebben er zes keer voor nodig voordat de deur eruit is. De deur ligt eruit. We zijn binnen. In de film: de agenten treffen een bloederig plaats delict aan met verborgen aanwijzingen naar de dader. Realiteit: de woning is leeg.
Nadat we de hele woning doorzocht hebben, blijkt dat de man ook niet thuis is. In de film: de agenten krijgen een volgende spannende melding. Realiteit: mijn collega en ik hebben twee uur staan wachten op een slotenmaker, totdat de deur weer afgedicht was. De sleutel van het nieuwe slot nemen wij mee naar het bureau en we plakken een briefje op de deur dat de eigenaar de sleutel bij ons kan afhalen. De eigenaar neemt contact met ons op. In de film: de agenten zijn de helden van het bureau en de stad, en krijgen misschien zelfs een medaille voor hun doortastend optreden. Realiteit: de huisbewoner dient een klacht in, omdat hij het allemaal overdreven vond. Daarbovenop zijn mijn collega en ik ruim een uur bezig met verschillende formulieren invullen.
Doe mij dan toch maar de film...”
Tom is in 2011 geslaagd voor het atheneum op het Jan van Egmond Lyceum en
zit nu in de opleiding tot allround politiemedewerker op de Politieacademie. Hij wordt opgeleid voor Eenheid Noord-Holland.
Abonneren op:
Posts (Atom)

