Posts tonen met het label aanrijding. Alle posts tonen
Posts tonen met het label aanrijding. Alle posts tonen

dinsdag 3 februari 2015

Niet alleen ik moet wennen aan het nieuwe uniform

 
“Kan papa dan wel een staart maken?’ vraagt mijn dochter. Ik vertel haar dat ik vandaag ook ga werken. Het is een frisse zaterdagochtend in november en ik mag voor de eerste keer in uniform op straat.

We gaan in de ochtend naar een winkelcentrum waar Sinterklaas zijn entree maakt. Het is niet alleen voor mij uniformgewenning, maar ik merk het ook aan de nieuwsgierige blikken van de mensen op het plein. Het nieuwe uniform is nog niet zo lang ingevoerd en sommige mensen nemen mij en mijn coach dan ook boven tot onder op. Een jochie van een jaar of tien komt naar me toe en kijkt me ondeugend aan: ‘Ga je boeven vangen?’ vraagt hij wat uitdagend. Vrolijk antwoord ik dat we speciaal op zoek zijn naar jongetjes met blauwe jasjes. Ietwat verschrikt kijkt hij naar beneden en rent dan lachend weg.

Tussen de middag eten we op een bureau een boterham. Ik moet naar het toilet wat een hele onderneming blijkt te zijn met het veiligheidsvest, de windstopper en daarover de winterjas aan. Met enig evenwicht probeer ik ook de portofoon niet van m’n koppel te laten glijden. Op de toilet bedenk ik mij of het een rare vraag zou zijn hoe andere vrouwelijke collega’s dat nou doen.

In de middag ga ik samen met mijn coach met een onopvallend voertuig de wijk in. We krijgen een aanvraag voor assistentie bij een aanrijding. Ter plekke blijkt het gelukkig alleen om blikschade te gaan. Mijn coach stelt vriendelijk voor dat hij het verkeer tegenhoudt en ik het wegdek vrij maak. Aangezien het een vrij drukke T-splitsing is en dichtbij de snelweg lijkt me dat op m’n eerste dag in uniform een fideel aanbod. Als een gedreven huisvrouw begin ik dan ook keurig te vegen. ‘Alleen de grote stukken en het glas’ roept hij me toe. ’Het verkeer moet er langs kunnen!’

Aan het eind van de middag zien we een man bellen tijdens het autorijden. Zijn vrouw en kinderen zitten op de achterbank. Het is druk op de weg. We rijden een tijdje achter hem aan totdat er een geschikte plek is om hem te laten stoppen. Mijn coach daagt me uit: of ik het woord wil doen. Nerveus vraag ik de man om het rij- en kentekenbewijs.  Als hij vraagt hoe hoog het bedrag is, roept hij verbolgen: ‘Aah, nee, daar gaat m’n vuurwerk!’ Zijn vrouw laat het niet na om er ook nog een schepje bovenop te doen en bijt hem toe: ‘Ik zei het toch, leg die telefoon nou neer’. Ikzelf sta er wat ongemakkelijk bij. Gewend aan het uniform ben ik ondertussen wel.”


Esther (41) werkt als managementassistente op de Politieacademie. Na 12 jaar wilde ze ook wel eens ervaren hoe het werk op straat is. Daarom volgt ze nu de opleiding tot politievrijwilliger.

maandag 2 september 2013

Baliedienst

Ik heb de afgelopen weken in totaal 40 uur baliediensten gedraaid. Ik had niet verwacht dat je achter de ‘schermen’ zulke verschillende mensen en verhalen te horen krijgt.

Zo zat ik bijvoorbeeld achter de balie van een bureau in mijn regio, toen er een jonge vrouw binnenkwam. Zij wilde melding doen dat ze bedreigd werd door een vriend van haar ex. Zij had al een flink aantal jaren een geheime relatie met een jongen, terwijl hij een compleet gezin thuis had zitten. Nu is de vrouw van de ex achter de geheime relatie gekomen en is het een en ander uit de hand gelopen. Zoals gezegd heeft een vriend van haar ex haar met de dood bedreigd. Samen met een collega heb ik de melding opgenomen. Mevrouw wilde geen aangifte doen, maar wilde wel dat wij van het verhaal wisten. De situatie staat nu uitgebreid in het systeem, en daarbij heb ik ervoor gezorgd dat indien er een melding komt vanuit haar adres, dat er extra alarmbellen gaan rinkelen bij de meldkamer.

Een dienst later kwam er een meneer aan het bureau, die vertelde dat hij ook bedreigd werd. Hij had de nacht ervoor mensen aan zijn deur gehoord, en op een gegeven moment hoorde hij zelfs dat er een vuurwapen werd doorgeladen. Op dat moment wilde hij de politie bellen, en draaide hij het nummer 111. Ook hij wilde geen aangifte doen. Ik heb wederom het hele verhaal in het systeem gezet en een e-mail gestuurd naar de wijkagent. Ook heb ik meneer uitgelegd waarom hij geen politie aan de lijn kreeg, en dat hij de volgende keer 1-1-2 moet bellen.

Een uur later kwam er een wat oudere vrouw aan het bureau. Zij vertelde dat ze weg wilde rijden van een verkeerslicht omdat deze op groen sprong, toen ze plotseling een keiharde knal hoorde en een schok voelde. Ze wist niet wat er precies gebeurd was en ze reed weg. Later bleek ze te zijn aangereden door een auto die achterop was geknald. Zij vertelde mij dat dit met zo’n knal was gegaan, dat het kenteken van de auto ingegraveerd stond in haar achterbumper! Ik heb haar auto en het kenteken bekeken en kon er moeilijk een kenteken uit herleiden. Het kenteken dat ik had ontcijferd, heb ik door het systeem gehaald: er kwam een Volkswagen uit, en, dit voertuig stond in Noord-Holland. Ik heb de tenaamgestelde van het voertuig gebeld, maar deze ontkende in alle toonaarden. Zij ging meteen foto’s maken van haar auto, om te bewijzen dat ze geen schade had (en dus niet betrokken was bij de aanrijding). Ze heeft mij deze foto’s gemaild, en ze bleek er inderdaad niks mee te maken hebben.

Toen ik de oudere vrouw wilde bellen om dit te vertellen, was ze me voor. Ze was zelf naar de garage gegaan en de garagemedewerker had ook naar het ingegraveerde kenteken gekeken. Er kwam een ander kenteken uit. Toen ik deze door het systeem haalde, bleek deze op naam te staan van een voertuig dat stond in een andere politieregio. Het voelde net alsof ik werkte bij de recherche Ik heb de meldkamer gebeld van dit korps, met de vraag of de collegae van ons buurkorps wilden gaan kijken. Twee collega’s zijn gaan kijken op het adres en hebben de auto zien staan. Deze had ook geen schade. Ik heb de oudere mevrouw gebeld dat ik, 007, mijn best gedaan heb voor haar, maar dat ze het bij de verzekering moet gaan proberen.

Op de laatste ‘baliedienst-dag’ kwam er een mevrouw aan het bureau die aangifte wilde doen van bedreiging met de dood. Zij had een briefje in de brievenbus gekregen met de tekst: ‘‘ik maak je dood’’. Vermoedelijk had de overbuurman dit gedaan. Ik hoorde het hele verhaal: de overbuurman zorgde al jaren voor overlast, bedreigde het 9-jarige kind van de vrouw, en schold familie van haar uit zonder enige aanleiding. Tijdens de aangifte kreeg ik oprecht medelijden met de vrouw.

Paar uur later. Er loopt een man het bureau binnen. Hij wilde aangifte doen van bedreiging en vernieling. Het betrof de overbuurman, die de vrouw zou hebben bedreigd. Hij had een steen door de ruit gekregen met een briefje eraan met de tekst: ‘‘ik maak je helemaal kapot en je hele familie ook’’. Hij dacht dat de vrouw, die een paar uur daarvoor aangifte tegen hem had gedaan, de dader hiervan was. Weg was mijn medelijden.

Al met al enorm veel verschillende verhalen en verschillende mensen. Ik vond het lastig dat je soms iemand echt wilt helpen, en niet slechts een verhaaltje in de computer zetten. Toch zijn de mogelijkheden die ik kan doen voor iemand beperkt. Ik hoop dat de aangereden vrouw haar geld vergoed krijgt door de verzekering. Ik zal haar over een tijd bellen hoe het afgelopen is.
 
Tom volgt de opleiding tot Allround politiemedewerker (hoofdagent) en werkt bij eenheid Noord-Holland.

maandag 25 februari 2013

Eerste noodhulpdienst

“Vandaag mocht ik een dienst noodhulp meedraaien. Gedurende de ochtend was het erg rustig en reden we in de wijk rond. Hierbij hebben we gelet op kentekens die we tijdens de briefing hadden meegekregen. Er werd mij uitgelegd op welke manier je de surveillance uitvoerde per auto en wie waar kijkt vanuit de auto. Ook keken wij uit naar mogelijke verdachte situaties i.v.m. woninginbraken. Rond 12 uur waren wij terug op het bureau en hebben we pauze gehouden in de kantine. Na de pauze stapten wij weer in de auto en al snel kregen we een melding van een aanrijding met letsel in de buurt van Otterlo. De optische en akoestische signalen gingen aan en we reden zo snel mogelijk daar naartoe.

Eenmaal aangekomen op de plek van het ongeluk zag ik dat het ging om een fietser die was aangereden door een auto. Hij lag op de weg en je kon duidelijk zien dat zijn enkel op meerdere plekken gebroken was en scheef stond. De ambulance was net iets eerder aanwezig dan wij en wij hielden ons bezig met het afzetten van de weg en regelden het verkeer. Aan beide kanten van de weg hebben wij een politieauto midden op de weg gezet zodat het verkeer niet bij het ongeluk kon komen en er rustig gewerkt kon worden. Zelf heb ik het verkeer aan 1 kant geregeld en d.m.v. handgebaren en korte instructies verliep dit soepel.

Later in de middag werd er een dienst geruild en kwam iemand anders de resterende noodhulpdienst draaien. We zijn langs een man geweest waarbij gisternacht was ingebroken. Hier hebben wij ook een wijkonderzoek ingesteld. Dit hield in dat wij bij de buren langs gingen om te vragen of zij iets hadden gehoord of iemand hadden gezien. Ook hebben wij sporen veiliggesteld en een cilinder van de achterdeur die geforceerd was in een plastic zak gedaan. Verder heeft mijn coach een verklaring opgenomen van de man. Ook heeft de coach samen met de man een woninginbrakenmap ingevuld. Toen wij achter bij het bureau weer door de poort naar binnen reden hoorden wij via de portofoon dat er een ruzie was geweest en dat er een vuurwapen gezien was bij 3 mannen die weg waren gereden in een Opel Astra. Bij deze melding mocht ik niet mee omdat ik nog niet vuurwapendragend ben. Maar ik kan niet wachten tot ik straks alles geleerd heb en bij alle meldingen mee mag!”

Tom (23) volgt de opleiding tot Politiemedewerker. Hij is werkzaam bij politieregio Oost-Nederland.

maandag 7 november 2011

Aanrijding tussen trein en mens…

Vorige keer heb ik verteld over het bezoek dat we met de klas brachten aan het mortuarium. Niet veel later kwam ik tijdens een dienst in het korps ook in aanraking met iemand die overleden was…:

In een late dienst kwam er rond 19:30uur een melding binnen van een aanrijding tussen een trein en persoon. Er werd bij ons op de afdeling rondgevraagd wie er mee wilde. Ik ging snel voor mezelf na of ik lekker in mijn vel zat en goed geslapen had. Dit was beide het geval en ik zei snel ‘ja’. Zeker ook omdat wij (als student) een vrije rol kregen (niets moest, alles mocht) en dat ik zelf kon bepalen tot hoever ik ging. Op de weg ernaartoe gaf de coach nog snel wat uitleg. Ik was gespannen voor wat wij allemaal zouden aantreffen. Ter plaatse zag ik de trein en een paar honderd meter terug lagen verschillende plastic zakken om lichaamsdelen af te schermen. Ik liep eerst met mijn coach naar de machinist. Hij was behoorlijk geschrokken maar toch vrij rustig. Toen hebben we de voorkant van de trein bekeken. Volgens mijn coach nog vrij netjes, maar ik zag verschillende menselijke resten. Vervolgens de onderkant van de trein bekeken en ook hier was vrij weinig te zien. De spanning werd dus nog opgebouwd. Nadat wij de trein hadden bekeken, moesten we nog een paar honderd meter lopen om de eerste menselijke resten te vinden. Een trein op topsnelheid heeft een remweg van ongeveer 800 meter! Respect voor de brandweer en de begrafenisondernemers die de grotere lichaamsdelen oppakten! Ikzelf raapte wat kleinere stukjes op. Een bizar gevoel! Nadat de menselijke resten waren opgeruimd hebben we nog wat sporen gezocht. Een laatste smsje gelezen die het slachtoffer naar zijn ouders had gestuurd… De plek gevonden waar hij zich vermoedelijk een tijdje had opgehouden voordat hij sprong. Want het was vrij snel duidelijk dat hij zelfmoord had gepleegd.

Een hele indrukwekkende gebeurtenis... Maar ik vond het fijn dat ik op een vrijblijvende manier had gevoeld hoe het is om zo'n melding te krijgen. Collega's zeggen dat je de eerste nooit vergeet... Dit is dus een kant om ook bij stil te staan als je wilt solliciteren bij de politie.

Tot de volgende keer!

Rob zit in het tweede jaar van de politieopleiding op de Politieacademie in Apeldoorn. Hij werkt bij het Korps Landelijke Politiediensten.