Posts tonen met het label oefening. Alle posts tonen
Posts tonen met het label oefening. Alle posts tonen

vrijdag 29 november 2013

Melding huiselijk geweld

Het was ongeveer 8 uur ‘s avonds toen mijn collega en ik aangewezen werden voor een voetsurveillance. Buiten was het miezerig weer en vrij koud. Vrijwel meteen kregen we onze eerste melding binnen. “Meldkamer voor de 14-01, over”. “Hier de 14-01, over.” “Meldkamer voor de 14-01, we hebben een melding binnengekregen van een vrouw die overstuur is. Ze heeft ruzie met haar man, dus zouden jullie even een kijkje kunnen nemen bij de X straat nummer 53, over.” “14-01 voor de meldkamer, dat is begrepen en we gaan ter plaatse.” Omdat mijn collega en ik dichtbij waren duurde het niet lang voordat we ter plaatse waren.

Onderweg naar het adres hebben we een plan van aanpak gemaakt. Wat zouden we kunnen verwachten en hoe gaan we het aanpakken? Omdat elke situatie weer anders is, hebben we een paar algemene aannames gedaan. Mijn collega zou zich bezig houden met de man, en ik zou me ontfermen over de vrouw die de melding heeft gedaan. Belangrijk is dat we ze meteen apart zouden nemen om de verhalen apart van elkaar te kunnen horen en om erger kwaad te kunnen voorkomen. “14-01 voor de meldkamer, we zijn ter plaatse, over.”
Aangekomen bij het adres konden we de woordenwisseling al horen. Nadat we aangebeld hadden kwam er een man naar de deur, die in eerste instantie de deur niet open wilde doen. Wij bleven rustig en zeiden dat we even rustig met de meneer wilde praten. Uiteindelijk deed hij open en vroegen we of we binnen mochten komen. Binnen troffen we een puinhoop aan. Stoelen lagen verspreid over de vloer, naast de gesneuvelde bloempotten. De tv stond hard aan en het stel zat samen op de bank, waarvan de vrouw huilend in de hoek zat en de man een agressieve indruk maakte.
Zoals afgesproken heeft mijn collega de man apart genomen in de hal en ik ben verhaal gaan houden bij de vrouw. In eerste instantie was ze redelijk gesloten, maar heb uiteindelijk te horen gekregen dat de man haar meerdere malen heeft geslagen. Het was nog niet zeker of ze aangifte wilde doen, maar ze bleek uiteindelijk daar wel toe bereid. We wilden de man aanhouden voor mishandeling en gaven dit door aan de meldkamer. “Meldkamer hier de 14-01, betreft huiselijk geweld, meneer heeft zijn vrouw meerdere malen geslagen dus we hebben hem aangehouden, over.” We hebben de melding afgehandeld en al snel kregen we een nieuwe melding, hangjongeren die overlast veroorzaken. Even later kregen we van de meldkamer te horen: “Meldkamer voor alle eenheden, einde oefening.”
Om zo goed mogelijk voorbereid te zijn op de praktijk is het van belang dat we realistisch oefenen. Hier hoort ook portofoongebruik bij. Het is namelijk belangrijk dat we goed kunnen communiceren met de meldkamer en onze collega’s. In dit geval waren de man en vrouw in kwestie onze klasgenoten. De rollen werden de ronde erna omgedraaid, waardoor wij nu mochten acteren.
Koen volgt de opleiding tot politievrijwilliger.

maandag 18 maart 2013

Een onverwachte les...


“Samen met mijn klasgenoten liep ik naar het lokaal waar wij ambtsinstructie zouden krijgen. Op het moment dat wij in het lokaal zaten kwam mijn vaste docent samen met een andere docent het lokaal binnen.
‘Ja jongens jullie krijgen 10 minuten, daarna -in overal compleet met koppel- in het lokaal; jullie worden gepepperd.’

Vol spanning zat de gehele klas in het juiste tenue binnen 10 minuten in het lokaal, gierend van de spanning en zenuwen voor deze complete nieuwe ervaring.

Per tweetal moesten we naar buiten waar wij een opdracht kregen om twee verdachten op afstand te houden en daarna aan te houden. Omdat ik niet een van de grootste ben was het voor mij nog een behoorlijke opgave om mijn verdachte, die rond de 1.90 m was, op afstand te houden. Maar gelukkig door de tactieken die wij in de lessen aangeleerd hebben was ook dit geen probleem. Hierna moesten ik en mijn collega voor het raam gaan staan, vervolgens hoorden we het woordje ‘SPRAY’ wat wil zeggen dat er pepperspray wordt gebruikt. Ik kreeg een behoorlijke straal ongeveer twee seconden vol in mijn gezicht. Mijn eerste gedachte was: ‘Oh is dit het?’

Hierna moesten we doorgaan met waar we gebleven waren. Gelukkig kon ik direct zonder pijn mijn ogen openen en de verdachte op afstand houden. Daarna kregen we de opdracht om iemand aan te houden. Op het moment dat ik de verdachte onder controle bracht, trad de pepperspray in werking en kon ik mijn ogen van de pijn niet meer openhouden. Nu was het de kunst om de verdachte samen met mijn collega blind te boeien met de handboeien.

Nadat dit gebeurd was en de verdachte klaar was voor transport kregen wij de opdracht om te gaan zitten in de veilige houding. Dit wil zeggen dat we gehurkt op onze knieën moeten gaan zitten en onze peppersprayhouder moeten bedekken zodat niemand deze kan afpakken. Hierna kwam al snel een andere collega die zich kenbaar maakte en vertelde dat hij mij ging helpen. Samen met deze collega ben ik naar de oogdouches gegaan om mijn ogen te reinigen. Dit was voor mij een erg leerzame ervaring!”

Mitchell volgt de opleiding voor Assistent Politiemedewerker (surveillant) en werkt bij Eenheid Midden Nederland - District Gooi en Vechtstreek.

maandag 18 februari 2013

Ach, tis maar een stuk ijzer!


Concentratie… Daar sta ik dan. Altijd heb ik het naïeve idee gehad dat iedereen de politie leuk en geweldig vindt, en dat niemand de politie kwaad zou willen doen. Maar daar sta ik dan: oog in oog met een man van een jaar of 30 die bekend staat als vuurwapengevaarlijk en net iemand geprobeerd heeft te vermoorden. We kijken elkaar aan. Langzaam leg ik mijn hand op mijn holster die ik sinds kort heb. Wat een onding dacht ik toen ik hem voor het eerst droeg: als je rent heb je een kilo extra ballast op je heupen en je moet elke keer goed opletten als je gaat zitten in een stoel met armleuningen. Maar nu ben ik er blij mee: het wordt misschien hij of ik…

Langzaam klik ik de veiligheidsmaatregelen los in het holster zodat ik mijn vuurwapen snel kan pakken en per ongeluk verlies ik de verdachte heel even uit het zicht. Als ik, na een halve seconde, opkijk zie ik dat de man zijn rechterhand in zijn rechterbroekzak heeft. Rustig pak ik mijn wapen en richt hem langzaam op de man. ‘Handen laten zien!’, hoor ik mezelf roepen. Hartslag: 130 slagen per minuut… Dan zie ik dat hij een klein pistool uit zijn jaszak pakt en dit mijn richting op begint te wijzen. Ik richt direct op de borst en schiet drie keer raak.

Er klinkt een fluitsignaal. Ik kijk naast me en zie dat drie klasgenoten ook hun wapen op het beeldscherm hebben gericht. Onze docent geeft het teken dat we onze wapens moeten bergen. Het geeft een veilig gevoel dat ik, indien het echt heel erg spannend wordt, mezelf of anderen met het meeste ingrijpende middel kan beschermen. Want gelukkig was dit een les en komt het in Nederland nauwelijks voor dat een agent zijn wapen moet trekken.

De tweede schoolperiode is begonnen en we zijn bezig met een aantal nieuwe dingen: reddingszwemmen, Engels, jeugdzorg en complexe verkeerscontroles. Maar het nieuwe onderdeel waar we ook examen in moeten doen en dat het meeste oproept bij studenten is het vuurwapen. Eerst leren we hoe een vuurwapen werkt: wat is de functie van de ontspanhefboom en wanneer moet je de sledevangpal gebruiken? Daarna hebben we geleerd hoe we het wapen schoon moeten maken, laden en herladen en kregen we les in de goede schiethouding: rechtervoet iets naar achteren, zo’n 20 centimeter door je knieën zakken en beide armen gestrekt.

Vervolgens kwam het onderdeel waar we allemaal wel naar uitkeken: het schieten zelf… Toen ik mijn eerste schot vuurde, ging er van alles door me heen. Misschien heb je het gehoord, maar er zijn in vrij korte tijd 2 heftige schietincidenten met politiestudenten aan mijn politieacademie geweest. Ten eerste een student die in Almelo zijn ex-vriendin neerschoot, waarna hij zichzelf van het leven beroofde. Kort daarna is een andere student omgekomen nadat hij door een kogel uit zijn eigen vuurwapen geraakt werd. Het is nog onduidelijk wat er daar precies gebeurd is, maar deze twee verschrikkelijke incidenten maken wel duidelijk wat voor verantwoordelijkheid je hebt als vuurwapendragende politieagent. Hopelijk hoef ik hem nooit te gebruiken in de grote boze wereld.

Tom volgt de opleiding tot Allround politiemedewerker (hoofdagent) en werkt bij politie Zaanstreek-Waterland.