Bezwaarprocedure

“Ik ben inmiddels iets langer dan twee jaar bezig met mijn opleiding. Nog een jaar te gaan en ik mag mezelf agent noemen. Natuurlijk gaat dat niet zomaar. Tijdens de opleiding moeten we verschillende proeven afleggen. Elke keer weer is dat een stressmomentje, op het moment dat er ‘examen’ of ‘proeve’ voor komt te staan, krijgt iedereen het toch een beetje benauwd.

Afgelopen mei hadden mijn klasgenoot en ik de proeve WWM (wet wapens en munitie). We gingen hier met een goed gevoel naar toe. We hadden best wel wat extra werk verricht, zoals bij de forensische technische opsporing geweest om ons bezig te houden met wapens en het categoriseren van wapens. Dit is ten slotte een onderdeel van het examen. We hadden een aantal diensten geweigerd omdat we perse samen nog eens naar het examen wilden kijken. En diensten weigeren doen we niet snel want meestal kun je dan een leukere dienst krijgen dan je had ;).

Kortom; we gingen hier met een goed gevoel naar toe. Nadat we ons examen hadden afgelegd moesten we even naar buiten. De examinator ging alles op een rijtje zetten en beoordelen of we geslaagd waren of niet. De minuten dat je op de gang zit zijn niet de leukste minuten, tenminste ik vind ze verschrikkelijk. Uiteindelijk mochten we weer naar binnen, we gaan zitten, en vervolgens zegt de examinator: ‘ik heb slecht nieuws…’.

Toen wisten we natuurlijk al hoe ver het was. Allebei gezakt. Vet balen. Ook waren we het beide niet eens met het commentaar dat we kregen, maar ja daar valt niets meer aan te doen.

Later op de dag hoorden we dat nog meer van onze klasgenoten gezakt waren, dat vonden we toch wel raar. Uiteindelijk besloten om met z’n allen bij elkaar te zitten. Hoe kwam het nou?

Uiteindelijk zijn we met z’n zessen in bezwaar te gaan. Je gaat dan individueel beschrijven hoe je proeve is gegaan en waar je het niet mee eens bent en waarom niet. Vooral de waarom niet is natuurlijk erg belangrijk. Dit wordt dan opgestuurd naar de examencommissie, die gaat daar iets van vinden. Dan krijg je de keus om je bezwaar mondeling toe te lichten. Hiervoor hebben we alle zes gekozen.

Nadat we dat gedaan hadden, heeft de examencommissie uitspraak gedaan. Helaas voor ons ongegrond, wat betekent dat we nog steeds gezakt zijn en er niets meer aan te doen is. Uiteindelijk hadden we er allemaal wel vrede mee.

En persoonlijk vind ik het wel interessant om ook een bezwaarprocedure een keer te hebben meegemaakt. Maar om het verhaal leuk af te sluiten: begin september  hebben mijn collega en ik ons examen opnieuw mogen doen en zijn hiervoor geslaagd!”

Joyce (23) volgt de opleiding tot agent op de Politieacademie in Eindhoven. Ze is in dienst bij de eenheid Oost-Brabant.

Baliedienst

Ik heb de afgelopen weken in totaal 40 uur baliediensten gedraaid. Ik had niet verwacht dat je achter de ‘schermen’ zulke verschillende mensen en verhalen te horen krijgt.

Zo zat ik bijvoorbeeld achter de balie van een bureau in mijn regio, toen er een jonge vrouw binnenkwam. Zij wilde melding doen dat ze bedreigd werd door een vriend van haar ex. Zij had al een flink aantal jaren een geheime relatie met een jongen, terwijl hij een compleet gezin thuis had zitten. Nu is de vrouw van de ex achter de geheime relatie gekomen en is het een en ander uit de hand gelopen. Zoals gezegd heeft een vriend van haar ex haar met de dood bedreigd. Samen met een collega heb ik de melding opgenomen. Mevrouw wilde geen aangifte doen, maar wilde wel dat wij van het verhaal wisten. De situatie staat nu uitgebreid in het systeem, en daarbij heb ik ervoor gezorgd dat indien er een melding komt vanuit haar adres, dat er extra alarmbellen gaan rinkelen bij de meldkamer.

Een dienst later kwam er een meneer aan het bureau, die vertelde dat hij ook bedreigd werd. Hij had de nacht ervoor mensen aan zijn deur gehoord, en op een gegeven moment hoorde hij zelfs dat er een vuurwapen werd doorgeladen. Op dat moment wilde hij de politie bellen, en draaide hij het nummer 111. Ook hij wilde geen aangifte doen. Ik heb wederom het hele verhaal in het systeem gezet en een e-mail gestuurd naar de wijkagent. Ook heb ik meneer uitgelegd waarom hij geen politie aan de lijn kreeg, en dat hij de volgende keer 1-1-2 moet bellen.

Een uur later kwam er een wat oudere vrouw aan het bureau. Zij vertelde dat ze weg wilde rijden van een verkeerslicht omdat deze op groen sprong, toen ze plotseling een keiharde knal hoorde en een schok voelde. Ze wist niet wat er precies gebeurd was en ze reed weg. Later bleek ze te zijn aangereden door een auto die achterop was geknald. Zij vertelde mij dat dit met zo’n knal was gegaan, dat het kenteken van de auto ingegraveerd stond in haar achterbumper! Ik heb haar auto en het kenteken bekeken en kon er moeilijk een kenteken uit herleiden. Het kenteken dat ik had ontcijferd, heb ik door het systeem gehaald: er kwam een Volkswagen uit, en, dit voertuig stond in Noord-Holland. Ik heb de tenaamgestelde van het voertuig gebeld, maar deze ontkende in alle toonaarden. Zij ging meteen foto’s maken van haar auto, om te bewijzen dat ze geen schade had (en dus niet betrokken was bij de aanrijding). Ze heeft mij deze foto’s gemaild, en ze bleek er inderdaad niks mee te maken hebben.

Toen ik de oudere vrouw wilde bellen om dit te vertellen, was ze me voor. Ze was zelf naar de garage gegaan en de garagemedewerker had ook naar het ingegraveerde kenteken gekeken. Er kwam een ander kenteken uit. Toen ik deze door het systeem haalde, bleek deze op naam te staan van een voertuig dat stond in een andere politieregio. Het voelde net alsof ik werkte bij de recherche Ik heb de meldkamer gebeld van dit korps, met de vraag of de collegae van ons buurkorps wilden gaan kijken. Twee collega’s zijn gaan kijken op het adres en hebben de auto zien staan. Deze had ook geen schade. Ik heb de oudere mevrouw gebeld dat ik, 007, mijn best gedaan heb voor haar, maar dat ze het bij de verzekering moet gaan proberen.

Op de laatste ‘baliedienst-dag’ kwam er een mevrouw aan het bureau die aangifte wilde doen van bedreiging met de dood. Zij had een briefje in de brievenbus gekregen met de tekst: ‘‘ik maak je dood’’. Vermoedelijk had de overbuurman dit gedaan. Ik hoorde het hele verhaal: de overbuurman zorgde al jaren voor overlast, bedreigde het 9-jarige kind van de vrouw, en schold familie van haar uit zonder enige aanleiding. Tijdens de aangifte kreeg ik oprecht medelijden met de vrouw.

Paar uur later. Er loopt een man het bureau binnen. Hij wilde aangifte doen van bedreiging en vernieling. Het betrof de overbuurman, die de vrouw zou hebben bedreigd. Hij had een steen door de ruit gekregen met een briefje eraan met de tekst: ‘‘ik maak je helemaal kapot en je hele familie ook’’. Hij dacht dat de vrouw, die een paar uur daarvoor aangifte tegen hem had gedaan, de dader hiervan was. Weg was mijn medelijden.

Al met al enorm veel verschillende verhalen en verschillende mensen. Ik vond het lastig dat je soms iemand echt wilt helpen, en niet slechts een verhaaltje in de computer zetten. Toch zijn de mogelijkheden die ik kan doen voor iemand beperkt. Ik hoop dat de aangereden vrouw haar geld vergoed krijgt door de verzekering. Ik zal haar over een tijd bellen hoe het afgelopen is.

 

Tom volgt de opleiding tot Allround politiemedewerker (hoofdagent) en werkt bij eenheid Noord-Holland.

Lange adem

Sander (32) heeft een moeizame selectieprocedure doorlopen. Inmiddels is het selectietraject verbeterd en is het in 3 maanden te halen. Sander vertelt hoe het bij hem is vergaan:

“Al lang ben ik op zoek naar mijn droombaan… maar dat de selectie zo lang ging duren…het was 2012:

Juni: Ik ga naar de voorlichting van de politie (inmiddels is de verplichte voorlichting vervangen door Bewust Blauw red.). Daar probeerde men een realistisch beeld te schetsen van het politiewerk, zonder een mooi verhaal op te hangen. Zo werd er verteld: ‘het studiesalaris is laag’, ‘je omgeving vindt het vast niet leuk’, ‘je moet je op alle feestjes verantwoorden’, ‘ je werkt onregelmatig’. Ik hoorde niets vreemds, maar de helft van de mensen droop snel af. Na een ‘speed date’ met een brigadier kreeg ik mijn eerste goedkeuring.

Juli: ik word opgeroepen voor deel A. Wat voelde ik mij thuis daar in Apeldoorn. Ik zag mezelf al in uniform door de academie paraderen. Aan die droom kwam al snel een eind toen ik mijn fysieke test niet haalde.

September: lang heb ik hard getraind en toen haalde ik mijn fysieke toets wel. Wat was ik opgelucht! Voorzichtig zag ik mezelf alweer in het blauw, maar eerst deel B nog. Dit was gelukkig geen probleem en voelde als een gelopen koers. Weer een vinkje erbij. Wacht, eerst nog het korpsgesprek.

Oktober: Twee ervaringsdeskundigen horen me uit op een kil kamertje. De heren keken zo strak dat ik niet wist waar ik aan toe was, maar ze waren toch wel blij met mij! ‘Je hoort nog van ons’ en ik dacht: ‘mooi laat mij maar in januari beginnen’.

Januari: De politiek werkte niet mee en daardoor weet Werving & Selectie niet hoeveel mensen ze mochten aannemen, dus ‘laat mij maar in mei beginnen’. Vervolgens de brief waarin stond dat er voor Limburg nog maar 9 plaatsen vrij waren in oktober 2013. Of ik ‘zin’ heb om te wachten. NATUURLIJK! ‘Laat mij maar in oktober beginnen’ !

Februari: grote persberichten die zeggen dat de academie niemand opleidt, vacaturestop, etc. Ik stond in mijn dromen wederom niet meer in het blauw, maar in mijn onderbroek.

Maart: Gelukkig klopte dit niet!

Mei: ‘Het korps heeft de intentie u aan te nemen’ Mooi.; laat mij maar in oktober beginnen!

Juni: Eindelijk mijn medische keuring en betrouwbaarheidsonderzoek afgerond.

Juli: de handtekening staat! Ik ga beginnen!!

De nabije toekomst: Ik ben 32 jaar en mag eindelijk gaan beginnen aan mijn droom. Werken bij de politie! Of je nu 18 bent of 50+, met een lange adem en veel wilskracht maak jij je droom werkelijkheid!”

Wil je weten wat alle stappen van de selectieprocedure zijn en wat ze inhouden? Kijk dan op www.kombijdepolitie.nl/selectie.

Slecht nieuws…

“Zaterdag hadden we weer een dienst, onze coach en wij (de drie vrijwilligers in opleiding). Bij aanvang van de dienst werd gemeld dat er al sinds donderdag een oudere man (84) vermist was, hij zou verward zijn en dementerend. Daarnaast is hij slecht ter been en kan hij niet zonder medicijnen. Tijdens de dienst werd natuurlijk uitgekeken naar de man en bijbehorende fiets, die ook verschillende opvallende kenmerken had. Er waren wat tips, een daarvan was dat hij in de nabijgelegen bossen bij een restaurant gezien zou zijn, de andere op een plek in het bos dichtbij dat restaurant. In de ochtend werd onze coach, die belast was met de zaak, gebeld door de familie die zelfstandig een zoektocht op wilde gaan zetten.

Als men gaat zoeken is het belangrijk dat dit goed gebeurt, onze coach stelde daarom voor dat wij mee zouden gaan helpen met de zoektocht. We begonnen om 13:30 uur en hebben tot 16:45 uur door de bossen gelopen met de 25 familieleden van de vermiste man. Helaas zonder resultaat. 
 

Na een kort overleg waarbij de familie hartelijk bedankt werd voor de hulp keerden we terug naar het politiebureau, onze dienst zat er al enige tijd op. De porto’s werden afgemeld, de tassen en spullen waren al uit de auto toen de GMK (Gemeenschappelijke Meldkamer) de melding doorgaf dat er een overleden man is aangetroffen, in de bossen nabij het restaurant wat de basis was geweest van onze zoektocht. Snel de porto terug aangemeld en in een stoet politievoertuigen, de motoragent, wij met twee auto’s, de officier van dienst, later ook nog FTO (forensisch technisch onderzoek) gingen we ter plaatse.
 

Ter plaatse bleek dat het inderdaad de vermiste man was, hij was helaas overleden. Een misdrijf is door de collega’s uitgesloten, op dit moment is de doodsoorzaak nog niet vastgesteld.”
 

Freddy is accountmanager en volgt in zijn vrije tijd de opleiding tot politievrijwilliger. Hij werkt bij Eenheid Zeeland - West-Brabant. 

 

We zijn er vooral ook om te helpen...

Mourad (30) werkt bij Eenheid Amsterdam.

“Na 12 jaar ben ik nog steeds blij dat ik gesolliciteerd heb, ik haal namelijk erg veel voldoening uit mijn werk. Ik ben begonnen als agent in de Bijlmer, na twee jaar hard werken ben ik opgeklommen naar hoofdagent. Inmiddels ben ik inspecteur en houd ik me vooral bezig met horeca en drugs.Het werk dat ik doe is vaak leuk, maar soms zijn er ook moeilijke en pijnlijke momenten.

Een paar jaar geleden toen ik aan het werk was in de noodhulp kregen we een melding van een brand in een flatgebouw. Met spoed reden we er naartoe. We waren als eerste ter plaatse en hebben zoveel mogelijk mensen uit het gebouw geëvacueerd. Het was te heet om bij de brandende woning te komen, zelfs de pakken van de brandweer konden niet tegen de hitte en smolten. De brandweer heeft de brand uiteindelijk kunnen blussen. Een man en vrouw uit de flat zijn gered, hun kindje helaas niet. Dat zijn moeilijke dingen en die je niet gauw vergeet. Op den duur het slijt wel, maar dat duurt wel even. Achteraf hebben we nog wel gesprekken gehad met collega’s en slachtofferhulp. Er over praten helpt.

Iets wat me veel voldoening heeft gegeven is dat ik een 22-jarige jongen het rechte pad op heb kunnen helpen. We waren op zoek naar deze jongen in verband met een drugszaak. Maar elke keer als we hem wilden oppakken, vluchtte hij. Een keer is hij zelfs van een tweehoog balkon af gesprongen. Met veel moeite en geduld konden we hem uiteindelijk toch aanhouden. Nadat hij was opgepakt hebben we gepraat. Ik vroeg hem of het de moeite waard was om steeds te vluchten, er had hem wat kunnen overkomen toen hij van dat balkon sprong. We hebben gezorgd dat hij hulp kreeg waardoor hij op het rechte pad is gebleven. Hij komt nog steeds wel eens langs. Dan praten we en geef ik hem adviezen als het nodig is. Hij kreeg een tweede kans en nu gaat het goed met hem. We zijn er ook niet om alleen boetes te schrijven, we zijn er vooral ook om te helpen.”

Het krioelt hier van de mieren……

“Ik zal beginnen mezelf even voor te stellen. Ik ben Andy, 50 jaar, werkzaam in de Eenheid Zeeland – West Brabant te Breda. Ik volg de (oude) opleiding tot vrijwillig ambtenaar van politie (VAP). Op dit moment zit ik alweer 2,5 jaar in opleiding en moet dus nog 0,5 jaar tot ik klaar ben met de opleiding. Ik zit nog in één van de laatste klassen die de volledige opleiding volgen en wij zitten met 7 man in de klas. Enige tijd geleden is mij gevraagd om te gaan bloggen. Ik hoefde hier niet lang over na te denken en heb dit dan ook direct toegezegd te gaan doen. Het lijkt mij leuk om mijn ervaringen te delen zodat eventuele toekomstige vrijwilligers dit kunnen lezen en wellicht nog enthousiaster worden om ook de opleiding tot vrijwilliger te gaan volgen.

De komende tijd kan iedereen hier lezen hoe het mij vergaat zowel tijdens de opleiding als in de prakrijk.

Ik moet nog 3 examens doen; Optreden bij Misdrijven, Assisteren bij Ongevallen en Milieu. Ik hoop begin 2014 mijn diploma in ontvangst te mogen gaan nemen.

Afgelopen 6 weken heb ik Optreden bij Misdrijven op de Politieacademie te Eindhoven afgerond en het examen staat al gepland op 13 september. Tijdens deze lessen heb ik wederom veel geleerd over hoe te handelen als je tijdens een dienst uitkomt bij een plaats delict (PD). Hoe benader en beheer je een plaats delict. Wat kan je aantreffen bij de plaats delict? Welke collega´s en instanties moet je inschakelen? Zaken die van wezenlijk belang zijn als je als eerste bij een plaats delict aankomt. Na een aantal theoretisch lessen gingen we een plaats delict simuleren. Altijd goed om iets te oefenen want dan kan je van elkaar leren. Ik mocht ook een keer slachtoffer spelen. In de bosjes op het parkeerterrein van de academie. Daar lag ik dan, in uniform recht naast een fietspad. “Hé, agent lig je lekker? Heb je niks anders te doen?” kreeg ik te horen van voorbijgangers. Mijn medestudenten waren inmiddels druk bezig het plaats delict af te zetten en sporen veilig te stellen. En ik dacht: ‘Schiet nu maar op want het krioelt hier van de mieren……!’

De politie is een vak apart maar een vak wat ik nu ook aan het leren ben!!
Tot de volgende blog.”

Noodhulpdiensten

Na twee maanden school zit ik alweer eventjes in mijn korpsperiode (kwartiel 8 van de oude opleiding). Ik ben nu bijna twee jaar bezig, dus nog een jaar te gaan. Vanaf dit kwartiel komen voor ons de noodhulpdiensten erbij. Diensten waar eigenlijk al mijn medestudenten naar uit kijken, want dat is toch het echte politiewerk ik de ogen van de burger.

Ik heb nu verschillende diensten gedraaid, vroege diensten, middagdiensten, weekenddiensten en geen dag is hetzelfde. Ik vind dat dit mijn werk zo leuk maakt, niet elke dag hetzelfde hoeven doen en te weten wat me te wachten staat.

Elke dienst is weer anders, zo ben ik de afgelopen maanden met onder meer verkeersongevallen in aanraking gekomen, zowel materieel als letselaanrijdingen. Maar ook woninginbraken zijn dingen waar ik veel mee in aanraking ben geweest. Maar ook komen er meldingen waar ik minder vaak bij betrokken ben geweest. Zo had ik laatst een melding waarbij een meisje mogelijk verkracht was. Dus is het voor mij als student weer even nadenken, owja dat is zeden, dus moet ik de zedenafdeling in kennisstellen, maar ook de forensische opsporing (technische recherche) moet in kennis gesteld worden. Gelukkig heb je veel ervaren collega’s om je heen, die je helpen en ook zeker met je meedenken.

Voor mij zijn de noodhulpdiensten de meest leerzame diensten. Je komt zoveel tegen, veel dingen onverwachts, en daar moet je op dat moment naar handelen. Niets eerst in het boekje opzoeken of van te voren uitzoeken hoe iets werkt, maar direct ter plaatse handelen.”

Joyce volgt de opleiding tot agent op de Politieacademie in Eindhoven. Ze is in dienst bij de eenheid Oost-Brabant.