“Sinds ik in 2013 aan de opleiding startte, ben ik nog nooit tegen een taak aangelopen die ik niet graag uitvoer. Tuurlijk heb ik mijn favoriete en minder favorieten taken, maar echt met tegenzin….dat had ik nog nooit ervaren.
Recentelijk maakten we een begin aan het onderdeel ‘rouw en verlies’. Tijdens deze training leren we hoe we slechtnieuwsgesprekken moeten voeren met nabestaanden. Wat kan daar nu moeilijk aan zijn? Allereerst starten we de training met zelfreflectie. We kijken naar onze eigen ervaringen met rouw en verlies. Hoe hebben we het verwerkt en wat vonden we belangrijk om te weten. Tijdens de zelfreflectie kom je erachter dat je het slechtnieuwsgesprek niet ‘even’ voert. We moeten veel details weten voordat we in de auto stappen op weg naar de nabestaande. Wie was het slachtoffer en hoe zag hij/zij eruit, de situatie die zich heeft afgespeeld, de spullen die het slachtoffer bij zich had, enzovoorts. Ik moest eigenlijk allemaal dingen weten die ik liever niet weet, want nu staan de nabestaanden dichterbij mij. Ik had de angst dat je het persoonlijk gaat aantrekken. Ik ben dan wel politieman, maar ook politiemens. De reden om zoveel informatie te verzamelen is omdat we de nabestaande ervan moeten overtuigen dat het om hun dierbare gaat. Mensen hebben namelijk de neiging om het nieuws te ontkennen. Het is aan ons de taak om informatie te geven totdat men beseft dat het echt hun dierbare betreft.
Om de training af te sluiten gingen we oefenen op de Politieacademie met acteurs. De oefening speelt zich af in twee lokalen die aan elkaar geschakeld zijn, opgesplitst door een glazen wand. Aan de ene kant bevindt zich een leslokaal met audioapparatuur en aan de andere zijde een woonkamer voorzien van microfoons. In het leslokaal krijgen ik en mijn collega de details over het ongeval. Een vrouw is al bellend, tussen twee geparkeerde auto’s gefietst en geschept door een achteruitrijdende auto. De vrouw overleed ter plaatse. Wij gaan het slechte nieuws brengen aan haar dochter. Eenmaal in de woonkamer treffen we ook een vriend aan. Stap 1: het slechte nieuws direct melden. Dat was moeilijk, want je wilt het helemaal niet vertellen. Je blijft immers een mens. Na een korte introductie is het hoge woord eruit en de dochter is helemaal overstuur. De vriend begrijpt het niet en wilt met zijn jas aan naar het ziekenhuis. Opnieuw moet ik het slechte nieuws vertellen “Uw vriendin heeft zojuist te horen gekregen dat haar moeder dood is”. Ook al werk je met acteurs, dit alles raakt je. Dan moet je nog vragen gaan beantwoorden en met de nabestaande mee naar het mortuarium.
Niemand wil dit werk doen. Iedereen wil boeven vangen, maar ook dit hoort bij het politiewerk. Nadat ik de training en de oefening met acteurs op mij hebben laten inwerken, ben ik wel tot de volgende conclusie gekomen: ‘Het is alles behalve leuk, maar o zo belangrijk voor het rouwproces van de nabestaanden.”
Sander (33) heeft na een aantal jaar in het bedrijfsleven gewerkt te hebben, de overstap gemaakt naar het politievak. Hier vertelt hij over wat hij meemaakt in de opleiding en in zijn praktijkperiodes.
Posts tonen met het label praktijk. Alle posts tonen
Posts tonen met het label praktijk. Alle posts tonen
maandag 5 januari 2015
maandag 28 juli 2014
Het echte werk
Sinds afgelopen mei ben ik begonnen aan tertiel drie van mijn opleiding. Een tertiel telt 4 maanden en mijn werkplek verschilt dan ook per tertiel. Na dit tertiel ben ik inmiddels aan het einde van het eerste leerjaar (van de drie).Nog geen jaar geleden waren we nog aan het oefenen met een ‘simpel’ baliegesprekje, basis-EHBO en oefenen met onze transportboeien. Maar nu zijn we eindelijk in tertiel drie. De periode dat we 4 maanden ervaringen mogen opdoen op onze eenheid. Je hebt het gevoel dat het nu gaat beginnen. Je stelt je voor dat je iedereen aan de balie in een handomdraai kan helpen, de aangiftes zullen rijkelijk vloeien en de boeven zullen meewerken naar aanleiding van een goed gesprek.
Maar nu de praktijk; de vragen van burgers aan de balie blijken toch moeilijker dan gedacht. Aangiftes blijken vaak geen aangiftes te zijn en verdachten krijgen het voor elkaar je te laten twijfelen. Vaak zijn er geen pasklare antwoorden en oplossingen zoals je leert op de Politieacademie. Als je daar over nadenkt kan het ook niet anders. Elke situatie en persoon is anders.
We leren op de academie de basis, maar in de praktijk blijkt dat je vaak op de situatie moet inspelen. ‘Meeveren’ en ‘terugbuigen’ zijn voor mij magische woorden. Het is te vergelijken met het halen van je rijbewijs. Iedereen met het roze papiertje (tegenwoordig kaartje) weet dat wanneer je deze in de ‘pocket’ hebt, je pas leert autorijden. Dit doe je door vaak in je auto te stappen en veel kilometers te rijden.
Wat mij betreft geldt dat ook voor ons vak. Je wordt vaardiger dankzij ervaringen. De academie legt de belangrijke basis… de praktijk voegt daar creativiteit, improvisatie en zelfredzaamheid aan toe.
Vandaag kwamen we bij een onwelwording van een chauffeur. Hij was tijdens het rijden ziek geworden en wist zijn vrachtwagen nog ternauwernood langs de kant te zetten. Eenmaal ter plaatse doe je automatisch wat je hebt geleerd. Ik spring uit de auto en begin direct met hulpverlening. Na een paar minuten neemt de ambulance het over en moet ik weer even overschakelen van hulpverlening naar verkeersregelaar en daarna naar een politiemedewerker die getuigenverklaringen opneemt. En dit was slechts één melding.
Morgen ga ik mijn aanhouding- en zelfverdedigingvaardigheden trainen, volgende week een verdachte verhoren en verkeerscontroles uitvoeren.
Ik begrijp nu waarom mijn opleiding ‘allround politiemedewerker’ wordt genoemd.
Wat een mooi vak hebben wij. Dit is het echte werk!
Sander (32) heeft na een aantal jaar in het bedrijfsleven gewerkt te hebben, de overstap gemaakt naar het politievak.
donderdag 6 februari 2014
Eindelijk, de proeve van bekwaamheid.
Het examen bestaat uit twee delen, Publiek domein en Verkeer wat uiteraard op school en in onze stage veelvuldig is behandeld. Publiek domein is “zichtbaar aanwezig zijn” en toezicht en handhaving in algemene zin, en een stukje verkeer hoort er ook bij.
Om deel te nemen aan het examen moet je een aantal cruciale leeropdrachten en praktijkopdrachten positief hebben afgerond. Je maakt samen met je examenmaatje een surveillanceplan, wat wij hebben aangevuld met informatie van de wijkagent en een igp-opdracht (informatiegestuurde politie) waarin staat dat het station regelmatig bezocht moet worden omdat de spoorwegpolitie dat niet meer doet.
Dit surveillanceplan is de basis van de proeve van bekwaamheid. In het surveillanceplan wordt omschreven wat het doel is van de surveillance, wat de aandachtspunten in het gebied zijn, waar we preventief en repressief op reageren en wat de hulpmiddelen zijn die we nodig hebben.
Voorzien van een beetje gezonde spanning komen we om 08:40 op het bureau aan, waar de “externe examinator” al op ons staat te wachten. We krijgen diverse vragen over het surveillanceplanen en gaan op pad.
We zijn nog geen 5 minuten onderweg en er komt iemand over het trottoir aangefietst terwijl de volledige rijbaan leeg en beschikbaar is. Niet iedereen is blij met een aankondiging van beschikking, in de volksmond: een bekeuring, en ook deze betrokkene laat duidelijk merken dat hij dat ook niet is.
De situatie blijft onder controle, mijn maatje schrijft de bekeuring uit en we vervolgen onze surveillance. Tijdens de surveillance zijn we aanspreekbaar, dit blijkt ook uit het aantal vragen wat we krijgen uit het publiek en we geven wat preventieadvies aan winkeliers en mensen die met open tas lopen. Het stationspersoneel en de winkeliers aldaar zijn duidelijk blij met “blauw” op straat en een beetje later dan gepland komen we van het rondje terug op het bureau.
De examinator kijkt het schriftelijk werk na en geeft ons beiden een hand, we zijn allebei geslaagd. Later die dag horen we van vier andere klasgenoten dat ze ook geslaagd zijn.
Omdat mijn maatje en ik de andere examens eerder al hebben afgetoetst op het team was dit voor ons het laatste examen, helaas duurt het nog een tijdje voordat er een diploma-uitreiking is en we onze extra strepen krijgen. Tot die tijd zijn we nog even aspiranten…”
Freddy is accountmanager en volgt in zijn vrije tijd de opleiding tot politievrijwilliger. Hij werkt bij Eenheid Zeeland-West-Brabant.
vrijdag 14 december 2012
Een kijkje in de klas
“Wekelijks geven wij voorlichtingen over het politiewerk. Om alle informatie goed over te kunnen brengen nemen wij regelmatig een kijkje in de keuken in de opleiding en in het korps.Vorige week liepen we een dag mee met studenten die een half jaar in de opleiding zitten. Het onderwijs werkt aan de hand van casussen. In die casussen komen praktijk en theorie samen. ’s Ochtends draaiden we mee met de kerntaak handhaving, onderdeel verkeerscontrole en ’s middags met het theoriegedeelte daarvan.
We begonnen met een briefing waarin de taken verdeeld werden. Een deel van de klas kreeg de taak om een ‘burger’ te spelen en de rest was agent. Wij gingen mee met de ‘burgers’ in de auto en werden staande gehouden door de agenten in verband met een algehele verkeerscontrole. De ene keer hadden we geen rijbewijs bij ons en de andere keer geen gordel om. De studenten moesten juist handelen en correct blijven. Heel leuk om te zien dat ze na elke casus elkaar feedback geven en hier heel serieus mee omgegaan. Er komt zoveel meer bij kijken dan dat wij in eerste instantie dachten. Toen mochten wij achter het stuur kruipen, in de huid van een acteur. Astrid was een gepikeerde gekwetste vrouw die het nergens mee eens was en Annelieke was een vrouw die met 2 dronken mannen in de auto zat en zelf gebrek aan suiker had (diabetes). Erg grappig om te doen en het verschil is dan duidelijk tussen de studenten!
’s Middags liepen we mee met een theoretische casus over een algemene verkeerscontrole. De casus ging over het feit dat ze de gegevens van een bestuurder gingen controleren bij de meldkamer en erachter kwamen dat de bestuurder gesignaleerd staat in het kader van de Wet Mulder. Aan de hand daarvan moesten ze in groepen het doel beschrijven, de risico’s vermelden. Dan aangeven wat ze mogen en kunnen en als laatste beschrijven hoe ze het aan gaan pakken. Alle wetboeken kwamen op tafel en er werd druk gebladerd. Nu merk je dat het belangrijk is dat je verder kijkt dan alleen de casus. Je moet gaan nadenken over ‘stel nou dat’ en ‘wat als’.
Het was een hele leerzame dag, wij weten nu wat artikel 160 WVW inhoudt maar ook dat het tijdens de opleiding belangrijk is dat je samenwerkt, zelfstandig kan werken, initiatief toont, feedback kan geven en kan incasseren. Het is een hele praktische opleiding waar veel van de student zelf verwacht wordt.”
Astrid en Annelieke werken als projectmedewerkers op de wervingsafdeling van de politie.
Abonneren op:
Posts (Atom)

