“Het is een rustige doordeweekse dag en ik rijd met medestudent Rens een algemene surveillance, met onze coach achterin de auto. In deze fase van de opleiding rijden we schaduwnoodhulp. Dat betekent dat we meerijden op meldingen van ervaren collega’s en af en toe zelf een melding van lage prioriteit afhandelen. We vragen ons hardop af of het nog iets wordt vandaag, maar als ik iets heb geleerd bij de politie: alles komt onverwacht.
Er komt een prio 1 melding binnen via de meldkamer: mogelijke verhanging op de X-straat in Hilversum. De meldkamer roept een andere eenheid op. Rens en ik besluiten ook op de melding af te gaan.
De persoon zou in de achtertuin hangen. Op de portofoon hoor ik dat de anderen inmiddels ter plaatse zijn. Wij komen aan bij een woonerf en dan zie ik iets wat ik nooit meer zal vergeten. Tegen het huis, aan het balkon van de eerste verdieping, hangt een man. Armen langs zijn lichaam, zijn hoofd ingepakt met doorzichtig plastic. Ik loop samen met de collega’s de achtertuin in. Daar staat een ambulancebroeder die vertelt dat de man al enige tijd geleden overleden is. Door een paar lakens te spannen, probeert hij de man aan het zicht van de buurt te onttrekken. Nu er geen levensreddende handelingen nodig zijn, neem ik de tijd om eens om me heen te kijken. Deze man had alles goed voorbereid. Naast de openstaande achterdeur staan zijn slippers. Een ladder met aan weerszijden kussens, zodat het geen kabaal zou maken als de ladder om zou vallen. Op een van de kussens lag heel netjes zijn bril gestald. Zijn blote voeten bungelden op enkele centimeters boven de grond, zijn hoofd omwikkeld met doorzichtig plastic, om zijn nek strak gebonden met tape. Vanaf het balkon van de eerste verdieping hing een spanband strak om zijn keel. Het doet me (nog) niet veel.
Rens en ik lopen met een collega de woning in, je weet immers nooit of er aanwijzingen zijn voor een misdrijf. Ik voel me heel ongemakkelijk in de woning. Alsof ik ergens ben waar ik niet hoor te zijn. In de slaapkamer tref ik een afscheidsbrief aan. Deze man was zo vastberaden en had alles goed voorbereid. Voor zichzelf, maar ook voor de mensen die hem zouden vinden. Bizar.
In de auto terug naar het bureau komt de eerste spanning eruit. Bij de politie gebeurt dat vaak in de vorm van galgenhumor; het is niet respectloos, maar een manier om met iets om te gaan. Op het bureau worden we opgevangen door het Bedrijfs Opvangteam (BOT): politiemedewerkers die zich gespecialiseerd hebben in de eerste opvang van collega’s na heftige incidenten. Na het gesprek merk ik dat het me meer doet dan ik dacht. Tijdens de melding heb ik mijn emoties opzij gezet. Ik merk dat het heel belangrijk is om alles goed uit te spreken met elkaar. Door dit gesprek heb ik er daarna nauwelijks meer aan gedacht.
Maar toch zal deze zelfmoord voor altijd op mijn netvlies blijven staan. Alle eerste keren maken een onvergetelijke indruk, ook in het politiewerk. Het eerste zware ongeval, de eerste treinspringer, het eerste slecht nieuws gesprek en nu de eerste verhanging. Als onervaren politieman vind ik het prettig om deze dingen mee te maken in een veilige omgeving. Collega’s weten dat je nog student bent en daardoor iets heftiger kunt reageren. Daar houden ze rekening mee en het is enorm belangrijk om erover te praten. Gelukkig kan dat; aan het eind van de dag zijn we allemaal mensen met gevoelens en emoties.”
Rick is net klaar met de opleiding tot agent bij Eenheid Midden-Nederland.
Posts tonen met het label slecht nieuws gesprek. Alle posts tonen
Posts tonen met het label slecht nieuws gesprek. Alle posts tonen
maandag 18 mei 2015
maandag 5 januari 2015
Rouw en verlies...
“Sinds ik in 2013 aan de opleiding startte, ben ik nog nooit tegen een taak aangelopen die ik niet graag uitvoer. Tuurlijk heb ik mijn favoriete en minder favorieten taken, maar echt met tegenzin….dat had ik nog nooit ervaren.
Recentelijk maakten we een begin aan het onderdeel ‘rouw en verlies’. Tijdens deze training leren we hoe we slechtnieuwsgesprekken moeten voeren met nabestaanden. Wat kan daar nu moeilijk aan zijn? Allereerst starten we de training met zelfreflectie. We kijken naar onze eigen ervaringen met rouw en verlies. Hoe hebben we het verwerkt en wat vonden we belangrijk om te weten. Tijdens de zelfreflectie kom je erachter dat je het slechtnieuwsgesprek niet ‘even’ voert. We moeten veel details weten voordat we in de auto stappen op weg naar de nabestaande. Wie was het slachtoffer en hoe zag hij/zij eruit, de situatie die zich heeft afgespeeld, de spullen die het slachtoffer bij zich had, enzovoorts. Ik moest eigenlijk allemaal dingen weten die ik liever niet weet, want nu staan de nabestaanden dichterbij mij. Ik had de angst dat je het persoonlijk gaat aantrekken. Ik ben dan wel politieman, maar ook politiemens. De reden om zoveel informatie te verzamelen is omdat we de nabestaande ervan moeten overtuigen dat het om hun dierbare gaat. Mensen hebben namelijk de neiging om het nieuws te ontkennen. Het is aan ons de taak om informatie te geven totdat men beseft dat het echt hun dierbare betreft.
Om de training af te sluiten gingen we oefenen op de Politieacademie met acteurs. De oefening speelt zich af in twee lokalen die aan elkaar geschakeld zijn, opgesplitst door een glazen wand. Aan de ene kant bevindt zich een leslokaal met audioapparatuur en aan de andere zijde een woonkamer voorzien van microfoons. In het leslokaal krijgen ik en mijn collega de details over het ongeval. Een vrouw is al bellend, tussen twee geparkeerde auto’s gefietst en geschept door een achteruitrijdende auto. De vrouw overleed ter plaatse. Wij gaan het slechte nieuws brengen aan haar dochter. Eenmaal in de woonkamer treffen we ook een vriend aan. Stap 1: het slechte nieuws direct melden. Dat was moeilijk, want je wilt het helemaal niet vertellen. Je blijft immers een mens. Na een korte introductie is het hoge woord eruit en de dochter is helemaal overstuur. De vriend begrijpt het niet en wilt met zijn jas aan naar het ziekenhuis. Opnieuw moet ik het slechte nieuws vertellen “Uw vriendin heeft zojuist te horen gekregen dat haar moeder dood is”. Ook al werk je met acteurs, dit alles raakt je. Dan moet je nog vragen gaan beantwoorden en met de nabestaande mee naar het mortuarium.
Niemand wil dit werk doen. Iedereen wil boeven vangen, maar ook dit hoort bij het politiewerk. Nadat ik de training en de oefening met acteurs op mij hebben laten inwerken, ben ik wel tot de volgende conclusie gekomen: ‘Het is alles behalve leuk, maar o zo belangrijk voor het rouwproces van de nabestaanden.”
Sander (33) heeft na een aantal jaar in het bedrijfsleven gewerkt te hebben, de overstap gemaakt naar het politievak. Hier vertelt hij over wat hij meemaakt in de opleiding en in zijn praktijkperiodes.
Recentelijk maakten we een begin aan het onderdeel ‘rouw en verlies’. Tijdens deze training leren we hoe we slechtnieuwsgesprekken moeten voeren met nabestaanden. Wat kan daar nu moeilijk aan zijn? Allereerst starten we de training met zelfreflectie. We kijken naar onze eigen ervaringen met rouw en verlies. Hoe hebben we het verwerkt en wat vonden we belangrijk om te weten. Tijdens de zelfreflectie kom je erachter dat je het slechtnieuwsgesprek niet ‘even’ voert. We moeten veel details weten voordat we in de auto stappen op weg naar de nabestaande. Wie was het slachtoffer en hoe zag hij/zij eruit, de situatie die zich heeft afgespeeld, de spullen die het slachtoffer bij zich had, enzovoorts. Ik moest eigenlijk allemaal dingen weten die ik liever niet weet, want nu staan de nabestaanden dichterbij mij. Ik had de angst dat je het persoonlijk gaat aantrekken. Ik ben dan wel politieman, maar ook politiemens. De reden om zoveel informatie te verzamelen is omdat we de nabestaande ervan moeten overtuigen dat het om hun dierbare gaat. Mensen hebben namelijk de neiging om het nieuws te ontkennen. Het is aan ons de taak om informatie te geven totdat men beseft dat het echt hun dierbare betreft.
Om de training af te sluiten gingen we oefenen op de Politieacademie met acteurs. De oefening speelt zich af in twee lokalen die aan elkaar geschakeld zijn, opgesplitst door een glazen wand. Aan de ene kant bevindt zich een leslokaal met audioapparatuur en aan de andere zijde een woonkamer voorzien van microfoons. In het leslokaal krijgen ik en mijn collega de details over het ongeval. Een vrouw is al bellend, tussen twee geparkeerde auto’s gefietst en geschept door een achteruitrijdende auto. De vrouw overleed ter plaatse. Wij gaan het slechte nieuws brengen aan haar dochter. Eenmaal in de woonkamer treffen we ook een vriend aan. Stap 1: het slechte nieuws direct melden. Dat was moeilijk, want je wilt het helemaal niet vertellen. Je blijft immers een mens. Na een korte introductie is het hoge woord eruit en de dochter is helemaal overstuur. De vriend begrijpt het niet en wilt met zijn jas aan naar het ziekenhuis. Opnieuw moet ik het slechte nieuws vertellen “Uw vriendin heeft zojuist te horen gekregen dat haar moeder dood is”. Ook al werk je met acteurs, dit alles raakt je. Dan moet je nog vragen gaan beantwoorden en met de nabestaande mee naar het mortuarium.
Niemand wil dit werk doen. Iedereen wil boeven vangen, maar ook dit hoort bij het politiewerk. Nadat ik de training en de oefening met acteurs op mij hebben laten inwerken, ben ik wel tot de volgende conclusie gekomen: ‘Het is alles behalve leuk, maar o zo belangrijk voor het rouwproces van de nabestaanden.”
Sander (33) heeft na een aantal jaar in het bedrijfsleven gewerkt te hebben, de overstap gemaakt naar het politievak. Hier vertelt hij over wat hij meemaakt in de opleiding en in zijn praktijkperiodes.
donderdag 24 januari 2013
Eerste slecht nieuws gesprek
“Zo lijkt een dinsdagochtend normaal te beginnen. Opstaan, rustig richting het werk rijden, lekker op tijd op het werk. Toch loopt de dag anders dan je had verwacht dan toen je 's ochtends opstond.
Om 08:15 uur kom je beneden in de achterwacht en word je meteen naar buiten gestuurd. Wat jou even is ontgaan maar je collega's niet: aanrijding letsel. Twee op hetzelfde moment nog wel!
Dus dan word je naar buiten gestuurd samen met een ervaren collega, adres ingetypt in het navigatiesysteem, aangezien na 4 weken het nog wel lastig is om de straten te kennen.
Ter plaatse gekomen samen met een andere auto; geen aanrijding. Na verificatie bij de meldkamer bleek het door de hectiek maar één aanrijding te zijn. Daarom hebben we toestemming gevraagd om naar de andere locatie te rijden om daar te assisteren.
Omdat dit mijn eerste grote aanrijding letsel was, hebben we duidelijk afspraken gemaakt. Zo mag je wat je geleerd hebt gaan toepassen. Omdat dit mijn eerste grote aanrijding letsel was werd er gelukkig niet teveel van me verwacht. Dat wisten mijn collega’s en ze hielden me ook nauwlettend in de gaten. Maar omdat je je toch nuttig wilt maken begin je met getuigengegevens te noteren en hulp bieden.
Uiteindelijk in overleg met de leider plaats delict tot het punt gekomen dat het slechte nieuws bij de familie gemeld moest worden. Gelukkig was het geen dodelijke aanrijding, maar wel zo ernstig dat het slachtoffer per traumaheli naar het ziekenhuis moest. In overleg met mijn collega is besloten dat ik samen met mijn collega het slechte nieuws ging brengen. We hadden net de proeve ‘slecht nieuws’ gehad op school dus ik wist wat ik moest doen, maar toch blijft het vreemd om dat de eerste keer te doen. Raar om iemand eigenlijk een van de ergste dingen te brengen die hij of zij zich voor kan stellen. Maar toch zie je ergens wel dankbaarheid bij mensen, al is dat misschien een beetje raar om voor te stellen.
En zo eindigt een, wat 's ochtends een normale dinsdag leek, in een voor mij nieuwe leerzame ervaring. Ik heb in ieder geval in een veilige leeromgeving mijn leermomenten mee kunnen pakken maar toch ook mijn werk kunnen doen.”
Joyce (22) volgt de opleiding tot agent en werkt tijdens haar praktijkperiodes in de eenheid Oost-Brabant.
Omdat dit mijn eerste grote aanrijding letsel was, hebben we duidelijk afspraken gemaakt. Zo mag je wat je geleerd hebt gaan toepassen. Omdat dit mijn eerste grote aanrijding letsel was werd er gelukkig niet teveel van me verwacht. Dat wisten mijn collega’s en ze hielden me ook nauwlettend in de gaten. Maar omdat je je toch nuttig wilt maken begin je met getuigengegevens te noteren en hulp bieden.
Uiteindelijk in overleg met de leider plaats delict tot het punt gekomen dat het slechte nieuws bij de familie gemeld moest worden. Gelukkig was het geen dodelijke aanrijding, maar wel zo ernstig dat het slachtoffer per traumaheli naar het ziekenhuis moest. In overleg met mijn collega is besloten dat ik samen met mijn collega het slechte nieuws ging brengen. We hadden net de proeve ‘slecht nieuws’ gehad op school dus ik wist wat ik moest doen, maar toch blijft het vreemd om dat de eerste keer te doen. Raar om iemand eigenlijk een van de ergste dingen te brengen die hij of zij zich voor kan stellen. Maar toch zie je ergens wel dankbaarheid bij mensen, al is dat misschien een beetje raar om voor te stellen.
En zo eindigt een, wat 's ochtends een normale dinsdag leek, in een voor mij nieuwe leerzame ervaring. Ik heb in ieder geval in een veilige leeromgeving mijn leermomenten mee kunnen pakken maar toch ook mijn werk kunnen doen.”
Joyce (22) volgt de opleiding tot agent en werkt tijdens haar praktijkperiodes in de eenheid Oost-Brabant.
Abonneren op:
Posts (Atom)


